Αλεξάνδρα Ζερβού: Ένα ποίημα
Τώρα που οι μέρες μεγαλώνουν Tώρα που οι μέρες μεγαλώνουν, ίσως χωρέσουνε την εκκωφαντική ηχώ από το μισοτελειωμένο παραμύθι που το μονολογείς μουρμουριστά, πάλι και πάλι. Ίσως και να …
Τώρα που οι μέρες μεγαλώνουν Tώρα που οι μέρες μεγαλώνουν, ίσως χωρέσουνε την εκκωφαντική ηχώ από το μισοτελειωμένο παραμύθι που το μονολογείς μουρμουριστά, πάλι και πάλι. Ίσως και να …
ΕΡΩΤΙΚΟ Για μέρες στο χέρι πλένω φανέλες τις κάλτσες στη σόμπα αλλάζω μεριά. Σε μπαρ τις νύχτες ξοδεύω τις μπάρες χαϊδεύω σώμα και πνεύμα ματαίως πουλώ. Ο…
Πόσο ζηλεύω το ανέμελο χαμόγελό σου. Καθησυχάζει τις καθημερινές μου περιπολίες, στους στενούς διαδρόμους της αέναης καταστροφής. Η πόλη αναθαρρεύει για λίγο από τις δολοφονίες. Μέσα από το ανέμελο χαμόγελό…
Ξαφνιάστηκα μόλις άνοιξα το παράθυρο, κι αμέσως ένιωσα ένα τσίμπημα στο στήθος, καθώς δεν τον είδα στη γνωστή θέση στο παγκάκι. Ήμουν έτοιμη να κατεβώ με το τσάι, αλλά είδα…
Προχτές το βράδυ βγήκα για καφέ με μια παρέα έξι γυναικών, από τις οποίες γνώριζα μόνο τις δύο. Φυσικά, πριν ξεκινήσω από το σπίτι για τη βόλτα, είχα ταϊσει τα…
*Αυτός που ζητάει ένα ποτήρι νερό στις επισκέψεις, είναι ένας αποτυχημένος ομιλητής *Οι πυραμίδες κάνουν την έρημο να καμπουριάζει *Η ψυχανάλυση είναι το τιρμπουσόν της συνείδησης *Το…
«Έ, λοιπόν, είσαι έξυπνο παιδί. Είχες ξαναδεί κινέζικο βιβλίο;» «Όχι, το μάντεψα». «Αυτά τα δύο σύμβολα λένε Μενγκ Τσε-…
΄΄Να ζει κανείς ή να μη ζει, αυτό είναι το ζήτημα.΄΄ Το φιλοσοφικό αυτό ερώτημα, με το οποίο ο μεγάλος ελισαβετιανός αρχίζει τον πιο φημισμένο μονόλογο του ΄΄…
Χειμώνας. Εποχή κατάλληλη να τρως λίπη και να βλέπεις χόκεϋ. Τα πρωινά στο χρώμα του κασσίτερου, ο γάτος, ένα μαύρο γούνινο λουκάνικο με κίτρινα μάτια Χουντίνι, πηδάει πάνω στο κρεβάτι…
Γλώσσα Το δημιούργημα αυτό της ανθρώπινης νόησης, που αποτελεί όχι απλώς ένα όργανο επικοινωνίας αλλά εργαλείο έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων, σφραγίζεται τραγικά από μια αδυναμία: Δεν μπορεί, δυστυχώς, η γλώσσα…
Στο βλέμμα τους το έβλεπα. Το έβλεπα στο βλέμμα τους. Πως θεωρούσαν μάταιη την ηδονή, μάταιη την νίκη, μάταιη και την ήττα. Μάταιες και όλες οι ουλές στο κορμί τους…
Με λένε Τζο. Τζο ο Φοβερός για τους φίλους στη γειτονιά. Στο σπίτι με φωνάζουν σερ Τζο. Όλη μέρα τριγυρίζω στα πόδια του αφεντικού μου μου, τρίβομαι και γουργουρίζω. Απολαμβάνω…