Φάνης Κωστόπουλος: Μαρσέλ Προυστ (1871-1922). Το λογοτεχνικό αριστούργημα ενός εστέτ

Εκατό και πλέον χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που το μείζον μυθιστόρημα του Μαρσέλ  Προυστ, Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, δημοσιεύτηκε και πήρε τη θέση που του αξίζει στην παγκόσμια λογοτεχνία. Για…

0 Comments

Μαρία Δριμή: Επόμενη στάση: Πανεπιστήμιο

Σεπτέμβριος 1986. Το λεωφορείο Αθήνα-Γουδή κάνει στάση στην οδό Μικράς Ασίας, στο ύψος του Λαϊκού Νοσοκομείου. Κατεβαίνω και ανηφορίζω προς την είσοδο της Ιατρικής Σχολής, συναντώ τον Ιπποκράτη, τον κοιτάζω…

0 Comments

Ανδρέας Οικονόμου και Κωνσταντίνα Καρακάση: Το Βουνό ως Γραφή και Κατοίκηση Λογοτεχνικές μνήμες και αρχιτεκτονικά ίχνη ενός ζωντανού τοπίου

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στο παρόν κείμενο διερευνούμε το βουνό ως τόπο γραφής, μνήμης και κατοίκησης. Η λογοτεχνία, από τον Παπαδιαμάντη έως τον Βαλτινό, συναντά την αρχιτεκτονική των πετρωμάτων, των καλυβιών, των μονοπατιών…

1 Comment

Φάνης Κωστόπουλος:  Χένρι  Τζέιμς (1843-1916) – Η ζωή του ανάμεσα σε δυο γυναίκες

   Ο  Χένρι  Τζέιμς  γεννήθηκε στη  Νέα Υόρκη, αλλά πέρασε τον περισσότερο χρόνο της ζωής του στις μεγαλύτερες πόλεις της δυτικής  Ευρώπης. Στη Ρώμη, για παράδειγμα, εμπνεύστηκε  ένα από τα…

0 Comments

Χρ. Δ. Αντωνίου: Ο ανεπιτυχής ως αυθεντικός άνθρωπος της σύγχρονης εποχής. Beckett, Camus, Kierkegaard, Καβάφης.

Στον 20ό αιώνα, με δύο παγκόσμιους πολέμους, και ίσως ακόμη περισσότερο στον 21ο, στον οποίο πιθανολογείται ο τρίτος, οι μεγάλες αφηγήσεις της επιτυχίας έχουν εξαντληθεί. Η πολιτική πρόοδος, η λογική…

0 Comments

Χρ. Δ. Αντωνίου: Ο μύθος του Σικελιανού: οραματισμός, Δελφική Ιδέα, ουτοπία.

Επειδή στο προηγούμενο άρθρο μου: «Η Ελλάδα ως ποιητική ψευδαίσθηση», που δημοσιεύτηκε στο Περί ου το προηγούμενο Σάββατο (22 Νοε. 2025), δεν αναφέρθηκα στον Σικελιανό ως οραματιστή, που θέλησε να…

0 Comments

Χρ. Δ. Αντωνίου: Η Ελλάδα ως ποιητική ψευδαίσθηση

Η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε κάτι περισσότερο από ένας τόπος: υπήρξε ιδέα, όνειρο, ποιητική κατασκευή. Από το αρχαίο ιδεώδες ως τη σημερινή της εικόνα στα μέσα και στις τουριστικές αφηγήσεις, η…

0 Comments

Χρ. Δ. Αντωνίου: Η παράλογη αισιοδοξία του Καμύ, ως αντίδοτο στην πραγματικότητα.

Η ευτυχία και το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας γης. Αλμπέρ Καμύ.   Πάνε πολλά χρόνια τώρα που είχα διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του Αλμπέρ Καμύ, ενός στοχαστή με…

0 Comments

Χρ. Δ. Αντωνίου: Η «αορατότητα» του ποιητή ως νέα μορφή αντίστασης.

Συχνά, όσοι κινούμαστε στον χώρο της τέχνης, γινόμαστε μάρτυρες μιας παράδοξης αντιστροφής: η δημόσια εικόνα του δημιουργού, η επικοινωνιακή του δεξιότητα και η παρουσία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποκτούν…

0 Comments

Χρήστος Αντωνίου: Χρύσα Αλεξοπούλου, Της γραφής, Εκδόσεις Περισπωμένη, 2023.

Αυτό το μικρό δοκίμιο θα ήθελα να το αρχίσω με μια προσωπική ομολογία: όταν διάβασα για πρώτη φορά τα ποιήματα της συλλογής με τίτλο: Της Γραφής, της Χρύσας Ευστ. Αλεξοπούλου,…

0 Comments

Χρ. Δ. Αντωνίου: Για την ελληνολατρία του ποιήματος “Μπολιβάρ” του Νίκου Εγγονόπουλου

Παίρνω την  ευκαιρία από  την καθιερωμένη  γιορτή  της Εθνικής Αντίστασης (25 Νοεμβρίου) εναντίον των Γερμανών στα χρόνια της Κατοχής, για να γράψω δυο λόγια για το αντιστασιακό ποίημα του Νίκου…

0 Comments