Η (πέρα από την προσληπτικότητα της νόησης) έννοια «χρόνος» απασχολεί εμμονικά την Ποίηση. Προσωπικά, σε όλα μου σχεδόν τα ποιητικά βιβλία ο χρόνος παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο (στα δυο μάλιστα συνθέτει…
Την εποχή της κρίσης (η οποία δεν έμεινε στην ιστορία ως «Εποχή της Κρίσης», διότι η «Ημέρα της Κρίσης», που είχε προλάβει να προηγηθεί, τουλάχιστον ως αναγγελία κατά τις Γραφές,…
Μια φορά ήταν η μητέρα Φύση, μια νοικοκυρά πολυάσχολη, που δεν έβρισκε ποτέ καθόλου χρόνο. Ήταν από αυτές που δουλεύουν αδιάκοπα και πάλι τίποτα δεν προφταίνουν να κάνουν. Εκείνη τη…
(...) Η μητέρα (Σε λίγο, μια μητέρα μπαίνει από το χολ του μέσα χρόνου. Κάτι αφήνει, κάτι παίρνει. Ταχτοποιεί με σίγουρες μικρές κινήσεις στον αέρα τους μικρούς εκρηκτικούς μηχανισμούς.…
Σκηνή 1 Σε παιδικό δωμάτιο. (΄Ενας μεγάλος μαλλιαρός σκύλος, χοροπηδάει ανυπόμονα, ανεβαίνει στο κρεβάτι, προσπαθεί να τραβήξει τα σκεπάσματα. Ο Μάνος, με τα πολλά, αντιδρά. Αγουροξυπνημένος, ανακάθεται, χασμουριέται, τεντώνεται,…
(...) Η μικρή Ξένη βρέθηκε τότε κοντά στην σκεβρωμένη πόρτα, που σε λίγες μέρες θα την έβαφε πράσινη. Στο άνοιγμά της στεκόταν η Μεγάλη Ξένη. Τώρα ήταν ακόμα πιο γιαγιά,…
Η ΑΡΛΕΤΑ Από παιδί, πήρε δώρα πολλά, παιχνίδια θαυμαστά να παίζει: χρώματα, σχήματα, λέξεις- οχήματα, νότες. Κυρίως, μια υγρή και γαλανή φωνή, να προχωράει σε μεγάλα βάθη μπλε, στο πλέον…
Εξαργυρώνω Ναι, όπως όλοι Κι εγώ, ο άνθρωπος, σε ώρα ανάγκης Τα παιδικά μου χρόνια είχα βάλει ενέχυρο Από το πρώτο μέχρι το ενδέκατο Έτσι, όπως όλοι Τράφηκα,…
Περνά Περνά η ώρα, πέρασαν τα χρόνια Καμήλες απ’ το μάτι της βελόνας- Περνάμε πάλι και οι άνεμοι Της Ιστορίας. Αεροβατώντας Στα μαρμαρένια οριζόντια τείχη Που ορίζουνε την επικράτεια…
Ακολουθώ Ο άνθρωπος ακολουθώ το μονοπάτι Το μονοπάτι με ακολουθεί αβέβαιο Τώρα Διασχίζουμε μια τεθλιμμένη εξοχή- Όξινη χλόη Υβρίδια βασανισμένα, άνθη άοσμα Άρρωστα δέντρα Απότομα σταματημένα στην πλαγιά…
Η ΣΙΛΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΕΙ Η Σίλα βρισκόταν μόνη της στο σαλόνι κι έβλεπε τηλεόραση, που ήταν όπως πάντα ανοιχτή. Συνήθιζε να στοιχηματίζει με τον εαυτό της (και…
Η κ. Λιλή ήταν μια ήσυχη ηλικιωμένη κυρία, που ισχυριζόταν πως είναι πεθαμένη. Και, απ’ τη μεριά της, είχε απόλυτα δίκιο - ασχέτως αν όλοι οι άλλοι δεν…
