Ι Σκύψε, αγάπη μου, μέχρι να περάσει η μπόρα. Με όλο αυτό το σκύψιμο η πλάτη μου έχει γίνει ένα τόξο. Πότε θα εκτοξεύσεις το βέλος σου; …
Από το παράθυρο αχνοφαινόταν ένα γκρίζο κτήριο, τα κλαδιά ενός ξερού δέντρου και η μια πλευρά ενός παλιού φαρμακείου. Το φαρμακείο το είχε ανοίξει ένας εγγλέζος πριν πολλά χρόνια και…
Αφρός και τίποτα περισσότερο Δεν χαιρέτησε μπαίνοντας. Εγώ στεκόμουν και ακόνιζα στο δερμάτινο λουρί την καλύτερη από τις λεπίδες μου. Με το που τον αναγνώρισα με έπιασε τρεμούλα.…
[ένα λογοτεχνικό πεζό - θεατρικός μονόλογος] Ήχοι του Παραλόγου Στην αλλόκοτη κωμική σειρά «Η ζωή στη Λωρίδα της Γάζας», βρεθήκαμε παγιδευμένοι σε ένα συμπαντικό αστείο, …
Ο Ιακώβ Γκρίνμπεργκ φτάνει στον παράδεισο. Ο Ύψιστος τού δίνει μία σκοτεινή γωνιά και ο Ιακώβ παραπονιέται: —Αυτή θα είναι όλη μου η ανταμοιβή; Άσκοπα, λοιπόν, σε ολόκληρη τη ζωή…
Ο Άρτσερ δεν συνόδευσε τον γιο του στις Βερσαλλίες. Προτίμησε να περάσει το απομεσήμερο κάνοντας μοναχικούς περιπάτους στο Παρίσι. Είχε να αντιμετωπίσει μονομιάς όλη τη συσσωρευμένη θλίψη και τις πνιγμένες…
…………………………………………………………………………………………….. Παραμέρισε και άφησε τον Ντάρρεν να πάει πρώτος στην κουζίνα. Μετά, ξεκλείδωσε την πίσω πόρτα για να μπει ο Λάρριγκόγκαν. Το μαλακισμένο το σκυλί είχε σχεδόν σκάψει τρύπα στην…
Ο Στήβεν Χόκινγκ, ο "κυρίαρχος του σύμπαντος" - ο ροκ σταρ της αστροφυσικής, ακτιβιστής στα νιάτα του, αλλά και ένας άνθρωπος που, από την πολύ δημόσια θέση του, πάλεψε για…
…εν τέλει, μετά από σύντομες αλλά βασανιστικές περιπέτειες, ο Άνθρωπος -Βουνό,(όπως απέδωσε ο ίδιος ο Γκιούλιβερ την λιλιπούτια ονομασία Κουνίμπους Φλεστρίν), παρέδωσε το πνεύμα με έναν παταγώδη θόρυβο, αλλά οι…
Αληθινό γέλιο Μόνο μια φορά στη ζωή μου γέλασα τόσο πολύ. Δεν σας μιλώ για κείνο το τραβηγμένο γέλιο που ζωγραφίζεται στα χείλη μας, όταν ακούμε κρύα ανέκδοτα από φίλους…
Το θέμα είναι ότι όλοι, ακόμα και το τρίχρονο παιδί μου, αργότερα στο μέλλον, θα μπουν στο διαδίκτυο ή θα κάνουν έρευνα στα ράφια των βιβλιοπωλείων και σε βιβλιοθήκες και…
(...) Εκείνες τις μέρες το ρυάκι στην άκρη του Δάσους είχε φουσκώσει κι έμοιαζε σχεδόν με ποτάμι. Μεγάλωνε συνέχεια και γι αυτό δεν έτρεχε και δεν αναπηδούσε και δεν πιτσιλούσε…
