Άννα Σφιρστσίνσκα: ποιήματα. Μτφρ.: Leszek Paul
Θα ανοίξω το παράθυρο Κράτησε πολύ η αγκαλιά μας. Αγαπηθήκαμε ως το κόκαλο. Ακούω το τρίξιμο των οστών, βλέπω τους δυο σκελετούς μας. Τώρα περιμένω να φύγεις, ώσπου…
Θα ανοίξω το παράθυρο Κράτησε πολύ η αγκαλιά μας. Αγαπηθήκαμε ως το κόκαλο. Ακούω το τρίξιμο των οστών, βλέπω τους δυο σκελετούς μας. Τώρα περιμένω να φύγεις, ώσπου…
Στην άκρη στήλη άλατος Έρχομαι κάθε μέρα για να σε δω να περνάς βαποράκι μαγεμένο πάντα μακριά… Δυο ξανθοί καπετάνιοι είναι τα μάτια σου΄ Το στόμα σου ένα μικρό…
ΔΕΝ ΜΕΝΩ ΠΟΛΥ Δεν μένω πολύ για να κρατήσετε από μένα μια ευχάριστη εικόνα, για να μη χαθεί καμία λέξη που ειπώθηκε, για να μην έχετε τη δυνατότητα να βρείτε…
ΖΩΕΣ ΠΟΙΗΤΩΝ Στην ποίηση δεν υπάρχει αίσιο τέλος. Οι ποιητές καταλήγουν ζώντας την τρέλα τους. Και διαμελίζονται όπως τα βοοειδή (συνέβη με το Δαρίο[1]). Ή ευχαρίστως τους λιθοβολούν και…
Δεν ακούς τα σκυλιά να γαβγίζουν -Ιγνάσιο, σύ που είσαι εκεί πάνω, πες μου μήπως ακούς κάτι, μήπως βλέπεις κανένα φως πουθενά; -Δεν φαίνεται τίποτα. -Πρέπει να είμαστε κοντά…
ΠΟΙΗΜΑ 14 Παίζεις με το φως όλου του κόσμου κάθε μέρα, αέρινη επισκέπτρια φτάνεις στα άνθη και τα νερά, είσαι πιο πολύ από αυτό το λευκό κεφαλάκι που κάθε μέρα…
Ένας Ιρλανδός Πιλότος Προβλέπει το Θάνατό του Ότι το πεπρωμένο μου θα συναντήσω είναι γνωστό Κάπου στα σύννεφα ψηλά στον ουρανό. Αυτούς που πολεμώ δεν τους μισώ, Αυτούς που φρουρώ…
Κορίτσι από άλλο μέρος Όταν μου απάντησε ότι δεν ήταν από εδώ, σκέφτηκα χωρίς να φανταστώ κάτι ιδιαίτερο ότι μιλούσε για το Μπουένος Άιρες. « Είναι το πεπρωμένο», της είπα,…
Ένα τερατώδες αλλά υγρό λουλούδι μπλέκεται στα πνευμόνια μου, πλέκεται στην καρδιά μου έρπει ως το λαιμό μου και σαν χταπόδι βυζαίνει τη γλώσσα μου. Το φύτεψες χαρούμενα πέρσι το…
«Ναι, έριχνε κάθε μέρα τα δίχτυα στη θάλασσα και δεν έβγαζε τίποτα. Και παρά την ατυχία του αυτή, δεν παράλειπε, είναι αλήθεια, να δοξάζει το όνομα του Αλλάχ. Ήρθε όμως…
1. Με τα καρώ, πολύχρωμα σαρόνγκς τους τυλιγμένες χαριτωμένες φαίνονταν καθώς επερπατούσαν. Απ' τις σχισμές πόδια λευκά διέκρινε η ματιά μια γλύκα αφήνοντας σ' αυτούς που αθώα τα κοιτούσαν. 2.…
ΕΛΙΕΣ Ο δρόμος τραβά στα γκρεμνά, εκεί που γονατίζει το χορτάρι και φαντάσματα από άγρια ελιά, τα κέρατά τους ακουμπισμένα στις πέτρες, παγωμένα σαν κοπάδι ελαφιών. Παράξενο πως ζω ακόμα,…