Χρήστος Αντωνίου: Τέσσερα μικρά ποιήματα
ΑΤΥΧΗΜΑ Στην προσπάθειά μου να ξεκολλήσω από μέσα μου την αγάπη μ’ ένα μαχαίρι έκοψα την καρδιά μου. ΑΜΗΧΑΝΙΑ Καπνίζω τον ένα στίχο μετά τον άλλο. Δίπλα μου…
ΑΤΥΧΗΜΑ Στην προσπάθειά μου να ξεκολλήσω από μέσα μου την αγάπη μ’ ένα μαχαίρι έκοψα την καρδιά μου. ΑΜΗΧΑΝΙΑ Καπνίζω τον ένα στίχο μετά τον άλλο. Δίπλα μου…
Στα πίσω χρόνια, που οι αθάνατοι θεοί ανεβοκατέβαιναν σχεδόν καθημερινά από τον Όλυμπο και δεν περνούσε μέρα να μην παίξουν, να γλυκοκοιτάξουν ή να σκανδαλίσουν θνητό, ζούσε στο άστυ των…
ΚΑΙΡΟ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΝ Την μια φορά δεν το κατάλαβα και αντιδρούσα έντονα, με γκρίνια. Την άλλη το 'νιωσα κι ήμουν διαλλακτική και τρυφερή. Μάταιος κόπος. Κάποιοι αγαπημένοι μας εγκαταλείπουν ψυχικά…
1 Μόλις εμφανίστηκε στο roof-garden του ξενοδοχείου μου φάνηκε ότι ο χρόνος σταμάτησε να κυλάει. Και δεν ήμουν ο μόνος που ένιωσε έτσι. Για μια στιγμή όλοι έπαψαν να μιλάνε…
Αποτύπωμα Ζύγισα τη ζωή μου λάθος σαν θέλησα τα χρόνια να μετρήσω Τα ίχνη μόνο και οι μνήμες μένουν τον ακαθόριστο χρόνο να διηγούνται * Πεταλούδες Δύο πεταλούδες στάθηκαν και…
οἴαν τὰν ὐάκινθον ἐν ὤρεσι ποίμενες ἄνδρες πόσσι καταστείβοισι, χάμαι δέ τε πόρφυρον ἄνθος (ἔτσι ὅπως τήν ὑάκινθο τσοπάνηδες στά ὄρη τσαλαπατοῦν καί κείτεται χάμω τό κόκκινο ἄνθος) Σαπφώ Ἡ…
1. Εκείνο το δύσκολο καλοκαίρι που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ-δηλαδή να διαβάσω, είδα τα χέρια της αμμουδιάς. Ξεφύλλιζα ένα περιοδικό μήπως βρω κάτι ενδιαφέρον. Ούτε κι αυτό κατάφερα. Είχε ανοίξει…
Στῆθι, ξένε, καὶ οἴκτιρον˙ κοριτσάκια μικρὰ ἀγκαλιὰ ἔχουν μάθει τὸν θάνατο.
Ήρθες εχθές πατέρα Να βγαίνεις σ’ είδα πίσω από την κατάφορτη ροδιά Πόση ομορφιά! Οι φυλλωσιές οι πλούσιες σε σκεπάζαν Ήσουνα δέντρο θαλερό Μα τι παράξενο, στη χούφτα σου τα…
ΧΑΡΤΦΟΡΝΤ, ΚΟΝΕΤΙΚΑΤ Το προχωρημένο φθινόπωρο η γαλάζια πικέα βλέπει πάλι το ίδιο όνειρο και δεν ξαφνιάζεται οι φωνές των παιδιών καθώς μπαίνουν επιτέλους στο σπίτι οι κρανιές, τα…
Όταν οι άλλοι ετοιμάζονται τα Σάββατα το απογευματάκι να πεθάνουν βαρώντας κόρνες ως χαρμόσυνες αναγγελίες γάμων στις εθνικές, εγώ έχω ξωμείνει από καφέ στο ακατάστατο διαμέρισμα μου. Ρίχνω, λοιπόν, αξύριστος…
Σ’ ένα χωριό κάπου στους πρόποδες της Γκιώνας πριν λίγα χρόνια Η 80χρονη μαυροφορεμένη θεια1-Αγγέλω έβοσκε σε μια πλαγιά του βουνού τις φιλενάδες της, τις γίδες,2 τη Λιάρα, τη…