Σύλβια Πλαθ. Δύο ποιήματα. μτφρ. Έφη Φρυδά
Παπαρούνες τον Ιούλιο Παπαρούνες μου μικρές, μικρές δαιμονικές φλογίτσες Κάνατε άραγε καμιά ζημιά; Τρεμοπαίζετε, να σας αγγίξω δεν μπορώ. Τα χέρια μου μέσα στις φλόγες βάζω. Καθόλου δεν με καίνε.…
Παπαρούνες τον Ιούλιο Παπαρούνες μου μικρές, μικρές δαιμονικές φλογίτσες Κάνατε άραγε καμιά ζημιά; Τρεμοπαίζετε, να σας αγγίξω δεν μπορώ. Τα χέρια μου μέσα στις φλόγες βάζω. Καθόλου δεν με καίνε.…
Του Γιώργου Αγιοβλασίτη Ο Γιώργος είχε φύγει από παλιά. Κι ας ήταν πάντα κάπου ανάμεσά μας. Ήταν, θαρρείς, κι εδώ κι αλλού από γεννησιμιού του. Ανήκε η φιγούρα του στην…
TO ΠΥΡ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ Η πείνα δεν είναι φωτιά στο δάσος που το χωριό από μακριά αγναντεύει. Η πείνα είναι το μάγμα που κοχλάζει εντός. Μόνον όσοι βαστούν τέτοια φωτιά…
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Ταίστε τα γατόψαρα ελευθερώστε τα πουλιά για την καλή την τύχη ανάψτε ένα θυμίαμα πείτε μια προσευχή, κι όσοι σας ζώνουν σαν θηλιά της κοινωνίας τοίχοι αυτοστιγμεί…
Σχ. 1 55 (Σχ. 2) ΑΦΡΟΔΙΤΗ Ποθεί από τη μια ο ουρανός ο ιερός να σμίξει με τη γη, μα και τη γη, από την άλλη, την κατακλύζει ο πόθος…
Η ταξιδιώτισσα με τα άσπρα Το νυφικό σου σέρνεται στις λάσπες Μέχρι την Ιερουσαλήμ ο πόνος δεν αντέχεται Στη Γάζα πάλι, ο θάνατος έχει φορέσει τα καλά του Πράσινα τα…
Ευπάθεια Ο αγέρας είναι νοτιάς Εγκαταστάθηκε μέσα μου όπως η στηθάγχη Σαν χαλαζίας κάτασπρος Συμπληρώνει τις κενές μου τώρα πτυχώσεις Στο παρτέρι του μπαλκονιού ευδοκιμεί μια σπάνια Ιαπωνική ποικιλία …
Φούσκωσε η μέρα Το ξημέρωμα επιφυλάσσει πάντα μία έκπληξη. Κάθε που σηκώνεται ο ήλιος, μπαίνει από το παράθυρο η ατιθάσευτη θάλασσα. Μέρες-μέρες έχει τα "ντουζένια"* της. Αφρίζει βράζοντας μέσα της…
Επιδαύριος λάβρος χορός Ανέσπα τα μυαλά μου... Και φλέγομαι ολόψυχος Εις τας αυτοψύκτους αγυιάς Τού Κόσμου... * Έρως μού πήρε τα μαλλιά Άνεμος τα σεντόνια Και πλέουνε ολοπόρφυρα Στις εσχατιές…
Τα άτμητα Δεν είναι ο αόρατος ειρμός που δένει τα χωριστά σε δέσμες η στάχωση με το νήμα της μοίρας που τα ιερά βιβλία συγκρατεί; Δεν είναι…
ΤΩΡΑ Όταν οι κρίκοι αλυσίδας λύνονται δεν μένουν παρά κύκλοι. Τώρα η μοναξιά σου επιτρέπεται. Τώρα μία ζεστή βροχή λιώνει τα όρια του Κόσμου. Τώρα ανθίζουν κόκκινες ανάσες. Κι εσύ…
Το άπειρο των λογισμών. Στων ιδεών και λογισμών το άπειρο, βρες ένα τόπο να σταθείς. Βράχο σταθερό να χτίσεις στην ζωή, πριν οι θύελλες σε παρασύρουν και χαθείς.…