Γιάννης Κονδυλόπουλος: Ανίερες αποκρίσεις (Στο «Θερινό ηλιοστάσι» του Σεφέρη)
Α΄ «και τούτη η γυναίκα που την είδες όμορφη, μια στιγμή λυγίζει δεν αντέχει πια γονάτισε.» Την είδες όμορφη το χάραμα εκείνου του καλοκαιριού της νιότης σου. Τ’ άσπρο…
Α΄ «και τούτη η γυναίκα που την είδες όμορφη, μια στιγμή λυγίζει δεν αντέχει πια γονάτισε.» Την είδες όμορφη το χάραμα εκείνου του καλοκαιριού της νιότης σου. Τ’ άσπρο…
Μνήμη π. Κωνσταντίνου Καλλιανού «Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι» Οδυσσέας Ελύτης, Ο μικρός ναυτίλος, Είσοδος Μουσική…
Είσαι θύελλα κι αστραπή, η άνοιξη στο μάτι του σκότους, το ξύλο που θέλει να γίνει καράβι, ο βράχος που μαθαίνει να τραγουδά, λουλούδι που τρυπά το τσιμέντο, ένας σκύλος…
Τα πάντα μετρούν οι ποιητές –τα αποτσίγαρα, τις συλλαβές, τα χρήματα. Όμως, κάτι γλιστράει από τα δάχτυλα, όπως ο χρόνος στην κλεψύδρα. Το αφήνουν φιλοδώρημα, πάνω στον λογαριασμό, στην άκρη…
e-mail στον Έλιοτ Καλημέρα σας κύριε Έλιοτ Δεν φανταστήκατε ποτέ ότι 60 χρόνια μετά που στέγνωσε το μελάνι της γραφής σας σε ένα κηπάκι στην Άνω πόλη της…
Η αφιέρωση Βιβλίο χαρισμένο (με ποιήματα). Είκοσι πέντε χρόνια πριν. Στην πρώτη του σελίδα η αφιέρωση: «Φίλε, με προβλημάτισες… Πώς γίνεται από τη στέγη της να πέσεις, όταν βρίσκεσαι…
Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ Η τελευταία μας συνάντηση ήτανε στο φεγγάρι εκείνο της Σαπφούς διαβάζοντας ποιήματά της… Μόνο που, εσύ, αν πήγες, γύρισες μα εγώ έμεινα εκεί να θησαυρίζω…
Κοσμογέννηση Τι ηδονή ζωής να βυθιστείς στο βάθος του ύπνου να δεις τα όνειρα των άλλων θεών τα πάθη χθόνιων δαιμόνων να γευτείς και το απόσταγμα στου επιστητού τα…
Γυναίκα Τερμίτης Δεν είχε γνωρίσει ποτέ τη θάλασσα. Γνώριζε, όμως, πολύ καλά την περιοδικότητα των κυμάτων της. Έμοιαζε μ’ αυτή του ρολογιού εκεί που κατοικούσε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής…
ΛΙΩΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Προσωπική άποψη: το παγωτό χωνάκι λιώνει πιο γρήγορα από πέρυσι. Ένας καύσωνας μετατοπισμένος σε καλοκαίρια της μη επιστροφής. Τρως μα δε θυμάσαι. Πασαλείβεσαι αλλά δεν το καταλαβαίνεις.…
Κύριε, κύριε... Γεμάτοι οι δρόμοι και όλοι τους βιαστικοί στριμωξίδι τ΄απάντημα, διαβάτες περαστικοί, στο ανέκφραστο βλέμμα τα ανερώτητα γιατί, αντίλαλος και σπονδή αντιμιλιάς η σιωπή. Ανείπωτη η αγωνία…
Τι είναι στις μέρες μας το πνεύμα, ποιητή; Πώς θ’ απαντούσες στο ερώτημα Σάττι ή Σατί; Ειρήνη Πυλαρινού Αυτό δεν είναι ένα ποίημα Ο ήλιος λαμπυρίζει πίσω…