Τασούλα Τσιλιμένη: ΝΑ ΣΕ ΚΑΛΕΣΩ
Να σε καλέσω Πώς; Δεν εχω τη φωνή του αηδονιου Ούτε ενός φλαμίγκο έχω το χρώμα Της πεταλούδας το ανεπαίσθητο άγγιγμα δεν έχω Το πράσινο βαθύ του παγονιού το μπλε,…
Να σε καλέσω Πώς; Δεν εχω τη φωνή του αηδονιου Ούτε ενός φλαμίγκο έχω το χρώμα Της πεταλούδας το ανεπαίσθητο άγγιγμα δεν έχω Το πράσινο βαθύ του παγονιού το μπλε,…
ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΑ Πηγαίνουν κι έρχονται οι εποχές πάνω-κάτω, πάνω -κάτω κι εγώ προσπαθώ, γιατί όπως στο ξύλο το μαλλί μια νύχτα μπερδευτήκαν, να πω το κρασί κρασί και τη φράουλα…
άρχοντος μοναχικού μοναχικό προσλάλημα εν βοή απέρχεται σεισμού και συσσεισμού αντιλάλημα τέφρας βροχή πετρώματα τεφρά τεφρών σημείων της φθοράς πώς έρχεται το βράδυ και αποδίδεις το σώμα εκ νέου στη…
Στέκεις γυμνός. Καντήλι στο μισόφωτο. Σε ενέπλεξα με βελουδένια χάδια κι ανάσα ταξιδιωτική. Φύσηξε ο πρώτος άνεμος. Βαθύχρωμα τα φιλιά. Η νύχτα αρχίζει. Τριγυρνώντας στις γραμμές του στέρνου σου…
Δεν υπάρχει κανείς όλα εικόνες ανυπόστατα. Η ερημιά σέρνεται στους αρχαίους δρόμους τέρας προϊστορικό. Ο χρόνος ιδέα ο χώρος ψευδαπόσταση ανάμεσα σε ανύπαρκτα όντα. Εσύ Άγγελε κάποτε…
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Οι κλέφτες άνθρωποι τα δίχτυα τους απλώνουνε τη νύχτα και το πρωί την μπάζα τους μετράνε Τους θησαυρούς και τα στολίδια του βυθού που ντροπαλά…
Τοκετός ερπετό μιας χειμερίας γεννιέται το σώμα μου αρχαϊκό βαρύ και ομιχλώδες γυμνή τώρα κι έξω από το λαγούμι για χάρη του Ήλιου Ήλιοι της αττικής μες τα χελιδονίσματα Ανάσταση…
Έλεγε πως ανησυχούσε. Άνοιγε απότομα την πόρτα, να σκίσει το πραϋντικό σκοτάδι , να ματαιώσει τη μοναχική της εργασία και την εμφάνιση ασπρόμαυρων σκηνών. Την δίδασκε, πολύ ασφυκτικά ,…
Τούτες οι μέρες της προσμονής και της προσδοκίας, μέρες του λογισμού, της αίσθησης και της μαρτυρίας, να μην είναι κοινές, μονόχρωμες και δασκαλεμένες. Ο καθένας με τις ανταύγειες και τις σκιές…
Τι είν’ αυτό που δίνει την αξία στο νόμισμα του έρωτα; Ίσως περίεργο, μα τελικά — όπως σε κάθε νόμισμα — δεν είν’ η ομορφιά του συγκεκριμένου προσώπου. Είναι…
Το δέντρο μου Σε είπα το δέντρο μου, με ρίζες στα ερεβώδη μου, σείεσαι και λαμποκοπάς τρυφερό και χλοώδες απ’ τα πόδια μου ως των μαλλιών μου τις άκρες. Στο…
I. Μέσες νύχτες. Κέλης μαῦρος στοῦ Ἀχέροντα χρεμετίζει τὶς δροσερὲς ὄχθες ὁ καιρός, λαβύρινθος χωρὶς νῆμα καὶ Ἀριάδνη ἀδειανὴ ἀπὸ στεφάνια εὔκορμα θαλερῶν ἀνθέων. Ἄκοπο τὸ μῆλο στὴν ἄκρη…