Antonio Colinas: Ποιήματα του Χειμώνα – Μετάφραση από τα Ισπανικά: Θεοδόσης Κοντάκης
O ερχομός του χειμώνα [Llegada del invierno] Σαν φτάσει ο χειμώνας, είναι μονάχα νέφη αλαφρά στον ουρανό ρόδινα απ’ το κρύο, κοράκια στα περβόλια και κανένα…
O ερχομός του χειμώνα [Llegada del invierno] Σαν φτάσει ο χειμώνας, είναι μονάχα νέφη αλαφρά στον ουρανό ρόδινα απ’ το κρύο, κοράκια στα περβόλια και κανένα…
Ανάψτε κερί! Ανάψτε κερί! Ένα κερί θα καίει γι’ αυτή τη μικρή γη. Το λαμπερό αστέρι του ουρανού όπου ζούμε όλοι. Μακάρι όλοι να μοιράζονται την ελπίδα ώστε…
Ι Αφού δεν ελπίζω να ξαναγυρίσω Αφού δεν ελπίζω Αφού δεν ελπίζω να γυρίσω Ποθώντας το χάρισμα του ενός και τις προοπτικές του άλλου Δεν αντιμάχομαι πια ν’ αντιμάχομαι τέτοια…
Κορασίδες της Ρουμανίας (#5) Πήγα στην πόλη σου Και λυπήθηκα Τρία υπαίθρια ταβερνεία και μία κρήνη Κανείς να με πάρει απ’ το χέρι Να μου χαϊδέψει το πρόσωπο…
look back in spleen με κούρασε ο τόσος χειμώνας. Είμαι, όπως είπε κάποιος, μία κνήμη κομμένη από το kill bill. το κορμί μου θα συρθεί έξω από το…
Τα βράδια μας – 3 years later it's been 3 years, my love it's been 3 years και το κατάλαβα μόνο όταν έφτασα μόνη μου στο 211 πάνω σ᾽εκείνο…
Ανοιξιάτικη νύχτα στο Σοκόκου-τζι Οχτώ χρόνια πριν από αυτόν τον Μάη Περπατούσαμε κάτω από τις κερασιές Νύχτα σ’ έναν ροδώνα του Όρεγκον. Ό,τι ζητούσα τότε Έχει τώρα ξεχαστεί, μα…
Ο δρόμος κατέρρευσε σαν μύτη συφιλιδικού. Το ποτάμι της ηδυπάθειας χύθηκε μέσα σε σάλια. Πετώντας τα εσώρουχα μέχρι και το τελευταίο φυλλαράκι, οι κήποι χυδαία ξαπλώθηκαν τον Ιούνη. Βγήκα…
Να φεύγεις δεν αρκεί. Φευγάτη πρέπει να μένεις. Εκπαίδευσε την καρδιά σου σαν να ΄τανε σκυλί. Άλλαξε στις κλειδαριές ακόμα και στο σπίτι αυτό που εκείνος ποτέ δεν έχει πατήσει.…
ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ Σχεδιάζεις ένα κίτρινο κύκλο στην άσπρη σελίδα και ο ήλιος επικάθεται πάνω στα χέρια σου. Και δίπλα είναι η σκιά. Και τα χέρια σου αλλάζουν…
Στις εγγονές μου που επισκέφθηκαν το Μουσείο Ολοκαυτώματος την ημέρα της ταφής του Γιτζάκ Ράμπιν Τώρα γνωρίζετε το χειρότερο που εμείς οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουμε για εμάς τους ίδιους, και…
Ecce homo Είμαι κι εγώ άνθρωπος· έχω κι εγώ ψυχή, είναι αλήθεια, όσο για επτά ζωές. Ψυχή έχει και ο ραγισμένος τοίχος του σπιτιού, και η μαγνόλια μπροστά στο παράθυρό…