Είναι περίεργες οι μέρες που ζούμε και κανένας δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση σ’ αυτό. Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και σε εσωτερικό. Κι όμως, κι αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς, οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται είναι περιορισμένες σε αριθμό αλλά και σε συμμετοχή. Οι άνθρωποι μοιάζουν και είναι κουρασμένοι απ’ την καθημερινότητά τους και το χειρότερο; Έχουν προλάβει κι έχουν κουραστεί οι νέοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι ζητούν την ηρεμία τους.
Αυτό δεν είναι κάποιο άλυτο μυστήριο ή κάποιο περίεργο ανεξήγητο. Όταν φτάνεις στο σημείο να μην μπορείς να ζήσεις από τη δουλειά σου ή όταν ο κόσμος φλέγεται τότε δεν έχεις ελπίδες για κάτι καλύτερο και κουράζεσαι τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά, αφού η ψυχολογική κούραση βαραίνει και το σώμα.
Μιλάμε για γενιές νεόπτωχων και ανθρώπους που το παρόν και το μέλλον τους είναι και διαγράφεται ζοφερό. Αδυνατούν ν’ αποχωριστούν το εφηβικό δωμάτιό τους και την οικογενειακή εστία, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να δημιουργήσουν και να ονειρευτούν το μέλλον τους. Το να φτιάξουν δική τους οικογένεια είναι ζήτημα ηρωισμού! Αν σκεφτούμε ότι το ενοίκιο κοστίζει όσο ένας μισθός και ένα παιδί για να έρθει στον κόσμο χρειάζεται μερικές χιλιάδες ευρώ, τότε μιλάμε πραγματικά για ήρωες.
Βλέπουμε νέους σιγά σιγά να αποσύρονται και να μην κάνουν τίποτα απ’ αυτά. Στις παραγωγικές ηλικίες των 30+ ετών βρίσκονται χωρίς δουλειά ή με εργασίες που τους αποφέρουν μισθούς πείνας. Πολλοί, για να ξεπεράσουν την κατάθλιψη που τους προκαλεί αυτή η κατάσταση, ασχολούνται με δημιουργικές εργασίες μετά το πέρας της εργασίας τους κι έτσι βλέπουμε νέους να ασχολούνται με το διάβασμα, το γράψιμο, τη ζωγραφική κι άλλες από τις καλές τέχνες ερασιτεχνικά. Απομονωμένοι όμως, καθώς τα χρήματα δεν φτάνουν για συναναστροφές. Βεβαίως, είναι κι αυτοί που χωρίς κανένα ενδιαφέρον ξημεροβραδιάζονται στις καφετέριες χωρίς να έχουν να κάνουν κάτι. Αυτό κι αν είναι κατάντια για ανθρώπους που θα έπρεπε να δουλεύουν και να παράγουν έργο.
Όταν μια κοινωνία καταδικάζει τη νεολαία της σε απραξία, έχει μεγάλο πρόβλημα. Προφανώς δεν επιθυμεί να αποκαταστήσει επαγγελματικά τον ανθό της και προτιμά την ανεργία και την εξαθλίωση του ανεπαρκούς κατώτατου μισθού που δεν φτάνει να καλύψει τις ανάγκες τους. Προτιμά να καλλιεργεί προσδοκίες για να εξασφαλίζει απελπισμένους ψηφοφόρους και οπαδούς που θα ζητήσουν κάποια στιγμή ρουσφέτια – γιατί το ρουσφέτι δεν πέθανε.
Το μεγάλο ζήτημα είναι, όμως, τι γίνεται με τη νεολαία που ζει αποτραβηγμένη από την όποια διασκέδαση, ψυχαγωγία και δεν μπορεί να δράσει και να αντιδράσει; Θα μου πείτε, οι άλλοι αντιδρούν; Κανένας δεν αντιδρά! Αυτό είναι το πρόβλημα. Κι αυτοί που εργάζονται για ψίχουλα το γνωρίζουν.
Δεν είναι δυνατόν μια κοινωνία να επενδύει μόνο στην άμυνα και να αφήνει στην εξαθλίωση αυτούς που αύριο ίσως τους ζητήσει να αμυνθούν… Δεν είναι δυνατόν να δίνονται μισθοί πείνας και να περιμένουν οι κυβερνώντες απ’ τη φορολογία των κατώτερων στρωμάτων να μαζέψουν χρήματα. Ούτε να περιμένουν να καλυφθούν οι εισπράξεις για τις συντάξεις του μέλλοντος.
Μόνο όταν δεν σε νοιάζει ο λαός που κυβερνάς, οι νέοι του τόπου που κυβερνάς, μόνο όταν σκέφτεσαι “Εγώ βόλεψα τα παιδιά μου, αυτοί ας κόψουν το λαιμό τους”, πράττεις με τόση αδιαφορία και σχεδόν κακία θα έλεγε κανείς. Στερείς τα όνειρα και τις ελπίδες από ανθρώπους που σπούδασαν για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, για ανθρώπους που διψούν να προσφέρουν και να δημιουργήσουν.
Όμως τα όνειρα κάποτε εκδικούνται… Είναι σαν την ιστορία…
Δεν γίνεται συνεχώς να αδιαφορείς για τους ανθρώπους σαν να είναι σκουπίδια και να τους κοροϊδεύεις σαν να είναι μειράκια. Δυστυχώς όλες οι κινήσεις των κυβερνώντων αυτό δείχνουν, αν σκεφτεί κανείς τα σκάνδαλα που ταλανίζουν τον τόπο, αν σκεφτεί κανείς τα Τέμπη…