Λίζα Διονυσιάδου: Έρωτας άηχος
Την άνοιξη εκείνη, έπιναν το κρασί νερωμένο (ενίοτε με πάγο), και τον έρωτα πασπαλισμένο με λεκτικές φιοριτούρες. Πίσω από την πόρτα που έμοιαζε ανοιγμένη, δεν υπήρχε τίποτα …
Την άνοιξη εκείνη, έπιναν το κρασί νερωμένο (ενίοτε με πάγο), και τον έρωτα πασπαλισμένο με λεκτικές φιοριτούρες. Πίσω από την πόρτα που έμοιαζε ανοιγμένη, δεν υπήρχε τίποτα …
Απλότητα Χαθήκαμε Θεέ μου Μες στην απλότητα των γραμμών σου. Μπερδευτήκαμε. Φτιάξαμε δαιδαλώδεις δρόμους και λαβύρινθους. Γράψαμε λέξεις άψυχες και ήχους σκοτεινούς επινοήσαμε μήπως σε…
Η μπάλα Ένας μεγάλος κύκλος πρόβαλε με χαρά Ξαφνικά μάλλον Από το πουθενά δεν λες καλύτερα; Ωραία ήταν! Και μετά μικρά κυκλάκια φάνηκαν Το ένα μέσα στο άλλο Ομόκεντρα…
Ομηρικός μύθος ο ευπώλητος Συνηθισμένες ιστορίες, τόσο γνώριμες, όλο θανάτους και παλικαριές, θεούς που οργίζονται, θνητούς που πάντα σφάλλουν κι ένα ταξιδευτή-αρχηγό που γύρισε, δόξα γεμάτος και μονάχος, για…
ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Όταν απομακρυνθείς από τα Ελληνικά Δεν σου μένουν πολλά εφόδια Μετακινείσαι το πολύ ως τον Μεσαίωνα Μα όποια πέτρα κι αν σηκώσεις εκεί Δεν γλυτώνεις από…
IN MARGINE Στις άκρες της δουλειάς μου ανθεί ο λυρισμός Μπαχτσές ολόκληρος που ποτέ δεν έχω ποτίσει Τι θα ήταν τα σπίτια χωρίς τις βουκαμβίλιες Δίχως τις γλάστρες οι…
ΚΥΚΛΩΝΙΟ Ανάσα βάραθρο Βάραθρο Γαντζώνεται στη Δέηση Εκλιπαρεί το έλεος ποιος Ζόφος ποιος Ήχος θρόμβου Θρόμβος πνιγηρός Ικρίωμα είναι στο ικρίωμα Και κλονίζονται Κύριε, λιώνουν Μητέρα Νυχτώνει Ξάγρυπνοι Ολιγόσαρκοι πώς…
Πορφύρωμα ζωής Κι όσο τα χρόνια πλήθαιναν με μιαν ανελέητη ευκολία και σειρά και στένευαν οι αλλότριες κι ασύμμετρες εποχές σε μια άκληρη, απρόσωπη εφημερία κι έναν ανώριμο…
Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ Μαθητής το πρωτάκουσε: Πανδαμάτωρ ο χρόνος. Γραμμή δίχως αρχή και δίχως τέλος. Το μόνο που έβλεπε αυτός ήταν ο δικός του χρόνος, που σπάνια άρχιζε και πάντα τέλειωνε…
Το πραγματολογικό πλαίσιο Δίπλα στο χωριό Κερασούντα, στο 58ο χιλιόμετρο του δρόμου Πρέβεζας – Ιωαννίνων, στην φυσική τάφρο του Λούρου ποταμού, υψώνεται ένας κατάφυτος λόφος και στην κορυφή του…
Παιδική Ζημιά Έμειναν μόνο θραύσματα αιχμηρά, συσκευασμένα σε βελούδο, μ΄ ένα φιόγκο ροζ. Τα χτυπούσες, μ΄ ένα μαχαίρι ρυθμικά, να βγάλουν μουσική. Ας μάτωναν, εσύ τα συγκολλούσες…