Σου περισσεύουν

δάκρυα

συμπόνοια

όνειρο

γυρνάς το κεφάλι στο κακό

την πλάτη στο δυσοίωνο

ακούραστα ελπίζεις

αποκοιμιέσαι με στρωσίδι τα βιβλία

η πόρτα σου ορθάνοιχτη

Στην αγκαλιά και το φιλί

βάζεις το παραπάνω.

Νομίζεις ανεξάντλητο το απόθεμα

το σπαταλάς σε ανθρώπους που

το λίγο τους ποτέ δεν γίνεται αρκετό

κάποτε πια μαθαίνεις

το φυλάς

σαν το προζύμι για το πρόσφορο

αντίδωρο για αυτούς που το τιμούν∙

το παιδί

τον γέροντα

 το ποίημα

Έτσι πας παρακάτω.