«Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.» (Γιώργος Σεφέρης – τον μνημονεύω όλο…
Η πρωτότυπη αφιέρωση «Σε όσα χάσαμε, με ευθύνη δική μας» δίνει έναν νοσταλγικό, καταγγελτικό τόνο. «Αισιοδοξία τής ανάμνησης», όπως έγραφε ο Ακαδημαϊκός Ευάγγελος Π. Παπανούτσος στην «Ψυχολογία» του. Motto δεν…
Από την εποχή τής μυθικής Ανδρομέδας έως τις ευριπίδειες Μήδεια και Φαίδρα η γυναικεία καταπίεση διαιωνίζεται δυστυχώς με άπειρους κυριολεκτικούς, συμβολικούς και μεταφορικούς τρόπους. Οι όποιες βιολογικές ιδιαιτερότητες καταδικάζουν κάθε…
Το πάλαι ποτέ «κλεινόν άστυ» ξαναζωντανεύει μέσα από την «λοξή» [από τον Λοξία] ιδιότυπη ματιά είκοσι και επτά συγχρόνων λογοτεχνών που «θεραπεύουν» [υπηρετούν] την μακραίωνη και αείποτε εξελισσομένη ελληνική γλώσσα…
Οι πασίγνωστοι τηλεοπτικοί σταρ με το χάρισμα τής «νούτικης» διαδραστικότητας συγκεντρώνουν το ευρύ κοινό μαγεύοντάς το με τη συμμετοχική συνδημιουργία στο παραστασιακό αποτέλεσμα. Οι «νούτικοι» ηθοποιοί τής Αθηναϊκής Επιθεώρησης επιβίωσαν…
Υπερποίηση Ποίηση: να αδειάζεις τον σκουπιδοντενεκέ Και να μυρίζεις νυχτολούλουδα. Ποίηση: η ιατροδικαστική Τής ζωής. Ποίηση: το βάλσαμο Τού ανίατου Ποίηση αλεξιθάνατος Στεναγμός. Ποίηση το ελιξίριο Τού Ερέβους. Ποίηση…
![Read more about the article Κωνσταντίνος Μπούρας: Μάκης Τσίτας, Γιατί δεν κοιμάσαι μαμά; Επιμέλεια: Θοδωρής Τσώλης, Εικονογράφηση: Γιώτα [Παναγιώτα] Κοκκόση, (σκληρόδετη έκδοση), Μεταίχμιο, Αθήνα Νοέμβριος 2024, σελ. 36.](https://www.periou.gr/wp-content/uploads/2024/11/TSITASEXOF.jpg)
Παιδικό τραγούδι με έντονο το παραμυθικό στοιχείο αλλά και οδηγός αυτοβελτίωσης για ενηλίκους (γονείς ή μη) προκειμένου να διαχειριστούν το άγχος του αλλά και να εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους αποτελεσματικά…
Αυτό το αινιγματικά προφητικό και αλλόκοτο παγανιστικό έργο με τους ηλιολατρικούς συμβολισμούς, πολύ πριν γίνει μόδα στον main stream κόσμο τού θεάματος, καταδεικνύει τη δραματουργική ιδιοφυία τού σημαντικού ποιητή Μπερνάρ-Μαρί…
Άκρως διδακτικό, απολύτως επίκαιρο «αστικό δράμα» σαν να έχει παιχτεί μόλις χθες. Παιχνίδια εξουσίας και αλλοτριωμένες σχέσεις στο πλαίσιο μίας απάνθρωπης ανταγωνιστικότητας στον βωμό της χρηματοθηρίας. Το οικονομικό συμφέρον πρωταγωνιστεί…
Ορφέας και Ευρυδίκη Αχ, αν μπορούσαμε να γυρίσουμε Τον Χρόνο πίσω, Αν ακυρώναμε χειρονομίες, στάσεις, βλέμματα, Τα λόγια πετούν, ποιος τα καταμαρτυράει… Αχ και να μπορούσαμε να ρίξουμε Μαύρη…
Υπάρχουν ιστορίες «παντός καιρού» και αφηγήσεις που μας συναρπάζουν πάντα, γιατί άπτονται των βαθέων ψυχικών ρευμάτων που αλώνουν το Συλλογικό αλλά και κάθε Ατομικό Υποσυνείδητο. Τα θέματα σχέσεων δεν τελειώνουν…
Ποτέ δεν φανταζόμουνα πως θα βλέπαμε όλον τον Πούσκιν σε δύο περίπου ώρες, ατόφιο, εκσυγχρονισμένο, επίκαιρο, αθάνατο, απαράμιλλο, συγκινητικό σε μια «μπρεχτικού τύπου» παράσταση, όπου χωρίς αποστασιοποίηση τονίζεται επαρκώς, επαρκέστατα…
