Αισθήσεις Τα πεταμένα σκουπίδια γύρω από τους μεταλλικούς κάδους. Τα σάπια φύλλα που σκεπάζουν τις σχάρες των υπονόμων. Τοίχοι που αναδίδουν μυρωδιά από ούρα και μούχλα. Δίπλα στις ρίζες καχεκτικών…
(…) Γιατί θα ’πρεπε να τιμούμε αυτούς που πέθαναν Περισσότερο απ’ αυτούς που πεθαίνουν; Δεν γίνεται να χτυπάμε την καμπάνα ανάποδα Ούτε είναι ξόρκι Να καλούμε το φάντασμα ενός Ρόδου.…
''Την Ελλάδα την φέρνω μέσα μου. Αυτής το πνεύμα φωτίζει την σκέψη μου και παρηγορεί την ψυχή μου. Μπορώ μάλιστα να σας πω ότι, χωρίς να έχω πάει, την ξέρω.…
Ναυσικά (Οδύσσειας ν 197-187) Μικρόψυχοι, μικρόμυαλοι θεοί! Αυτός της θάλασσας, αν και προστάτης μας, μια μέρα θα μας τιμωρούσε, σύμφωνα με τον μυστικό χρησμό. Κι αυτό, μονάχα γιατί εμείς, θεοσεβείς,…
Η θλίψη σου (και η πρόοδός της) Πρώτα σε σκουντάει απαλά στον ώμο Κάποιος κοιμάται στα χαρτόκουτα Ένα γατάκι, τυφλό, παρατημένο στο διάζωμα ενός γρήγορου αυτοκινητόδρομου Η θλίψη σού δίνει…
Το «Εγκώμιο της Σκιάς» του Junichiro_Tanizaki ήταν η πρώτη αυθεντική γιαπωνέζικη ανάμνηση που μπορώ, αμυδρά να θυμηθώ. Ήταν μια έκδοση (μάλλον) σε βίπερ που εκείνα τα χρόνια γνώριζαν μεγάλη άνθιση.…
Είναι γνωστό πως η συχνή χρήση φθείρει. Αν για παράδειγμα φοράς ένα ρούχο καθημερινά, είναι βέβαιο πως στο τέλος γίνεται κουρέλι. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και με την περί ης…
Εσείς που ελέγχετε το Άπαν Εσείς Ιδιοκτήτες άδειων δοχείων και γεμάτων πιάτων Ναι σ’ εσάς μιλώ τους γελωτοποιούς της αγάπης που σας αρέσουν "τα χαριτωμένα" που ζητάτε "την ανακούφιση" των…
Ένα βράδυ, που δεν είχα διάθεση για τίποτα, πήρα να διαβάσω το βιβλίο Σειραί του Δημήτριου Καμπούρογλου (1852-1942), του γνωστού λόγιου, συγγραφέα, ιστορικού και κατεξοχήν αθηναιογράφου. Και αυτό όχι…
Όταν παρουσιάσαμε την αρχαία ελληνική λέξη κυματωγή (κείμενό μας της 17ης Νοεμβρίου 2017), επισημάναμε τη σπουδαιότητά της από την άποψη ότι αποδίδει μονολεκτικά αυτό που στη νεοελληνική διατυπώνεται περιφραστικά. Το…
Χειμωνάς Να ο αδελφός που κατεβαίνει αιώνια! (…) Παραδόθηκε με μιαν επηρμένη ακινησία. Οι ποιητές έχουν ήδη αυτονεκρολογηθεί, αυτονεκρολογούνται διαρκώς, πότε ασυναίσθητα, πότε ηθελημένα. Κρυφά ή φανερά, τόπους τόπους, υπάρχουν…
Η Ελένη Γκίκα αυτή τη φορά καταπιάνεται με τον τόπο της. Έναν τόπο ζόρικο με βουνά και ξερολιθιές, αλλόκοτο και παθιασμένο που κάποτε σου επιβάλλεται ακόμα και …φονικά. Ο τόπος…
