Ζωή Κατσιαμπούρα: Τζάμπα κόπος
Τζάμπα κόπος Τέλος Αυγούστου στο χωριό και φιλοξενούσαν και φίλους. Οι μεγάλες ζέστες είχαν περάσει πια και τα φρούτα είχαν ωριμάσει όλα: σύκα, σταφύλια, αχλάδια, ροδάκινα. Αφθονία για γιορτή, για…
Τζάμπα κόπος Τέλος Αυγούστου στο χωριό και φιλοξενούσαν και φίλους. Οι μεγάλες ζέστες είχαν περάσει πια και τα φρούτα είχαν ωριμάσει όλα: σύκα, σταφύλια, αχλάδια, ροδάκινα. Αφθονία για γιορτή, για…
Παννυχίδα Έβρεχε όλη νύχτα τόσο που ο δρυμός μέθυσε και άλλαξε θέση οι ρίζες έπιναν νερό χωρίς χώμα διάβαζαν έκπληκτες τους αστερισμούς και γύριζαν στη νέα πατρίδα. Μετά την…
Χαμογελώντας Ο Σωκράτης, ο Γεώργιος, ο Σώζων… Ο Λούης που κίνησε για το λόφο με σημαία λευκή, χαμογελώντας. Ο padre Camillo που κατακεραύνωσε τους εκμεταλλευτές, χαμογελώντας. Ο Fortino που…
Η ΕΚΤΑΦΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ «Τρίτη 4 Ιουνίου 1946, μεσημέρι στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ξεθάβουν τώρα – άλλα σε κάσες και άλλα γυμνά κατάσαρκα μέσα στο χώμα – τα αγάλματα. […] Ήταν…
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ Ο Παντελής έμενε σε μια μικρή καλύβα, έξω από ένα ψαροχώρι. Είχε μια μικρή βάρκα , πήγαινε για ψάρεμα και ότι έβγαζε το πουλούσε…
Θερινό Όπως το ώριμο ροδάκινο, με παραφουσκωμένες φλέβες και ξεχειλωμένους νευρώνες το σώμα μας ψάχνει να βρει μορφή στο άγγιγμα του θανάτου. Αμορφία μέσα από τη μορφή, και…
Ήθελε τώρα μανιασμένα να δει το παιδί του, το γιο του, αυτόν που είχε πνίγει είκοσι και, χρόνια πριν, στ' ανοιχτά της Μαδαγασκάρης, ήτανε πάνω στο μπρίκι με τα γαϊδούρια…
ΜΙΑ ΧΑΡΗ Γλιστρά ο Αύγουστος απ΄ τις χαραμάδες γυμνός στη συκιά της αυλής ψήνει το δέρμα κοριτσιών φλερτάρει με τη θάλασσα παίζει με τα μελτέμια θρυμματίζει το σκοτάδι καρφώνοντας…
Σχ. 2 Το μεγαλύτερο κακό απ’ όλα είναι έμφυτο στις ψυχές των περισσότερων ανθρώπων, και καθώς ο καθένας το συγχωρεί στον εαυτό του, δεν αναζητεί κανέναν τρόπο για να…
Έμαθα τόσα σκάβοντας τη γη Είδα δέντρα να μεγαλώνουν. Που δεν πρόκειται να πεθάνουν στα χρόνια που ζει ένας άνθρωπος Δεν πεθαίνουν ποτέ σαν το βράχο, σαν το…
ΜΟΝΗ ΣΠΙΤΙ Ξυπνάω τη νύχτα ξαφνικά Κι όσο αραδιάζω ονόματα καλώντας Και τ’ όνομά σου τελευταίο, Σαν έναν κωδικό ασφαλή επιτέλους Που ανοίγει πόρτες, Κανείς. Δεν είσαι εδώ. Μετοίκησες…
1. Άκου. Πέρα να ξεψυχάει μια βροχή Το φεγγάρι μονοκοντυλιά Θεού Μια θάλασσα να μας κοιτάζει Θυμίαμα η ανάσα της Να λαμπυρίζουν δυο ψυχές Ν' ανηφορίζουν Κάποιοι να τρεκλίζουμε Γυμνοί…