Γιάννης Κονδυλόπουλος: ένα ποίημα
Ομολογία Να ζήσω. Να ζήσω θέλω. Για να κραυγάζω κάθε πρωινό, ζωή, το όνομά σου, και να καλπάζουν ζείδωρα ζευγάρια “ζήτα” ζαρκαδιών μες στην ψυχή μου, να…
Ομολογία Να ζήσω. Να ζήσω θέλω. Για να κραυγάζω κάθε πρωινό, ζωή, το όνομά σου, και να καλπάζουν ζείδωρα ζευγάρια “ζήτα” ζαρκαδιών μες στην ψυχή μου, να…
Η Φράουλα Πάντοτε κομψή με βελούδινα φορέματα και πράσινα καπελίνα. Πάντα ελκυστική με αφράτες τις καμπύλες. Έτρεχαν τα σάλια μου κάθε που σ’ αντίκριζα. Μια μέρα δεν άντεξα. Δίχως…
Αθήνα, Α΄ Νεκροταφείο, 28 Φεβρουάριου 1943 και 22 Σεπτέμβριου 1971 Η ΠΟΜΠΗ (Παλαμάδες-Σεφέρηδες) «Τέλος κι αρχήν η μνήμη εδώ δεν έχει…» ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ Η πομπή ξεκίνησε χρόνια ή αιώνες…
ΦΟΒΟΣ Όταν οι άνθρωποι φοβούνται, χάνεται το πρόσωπο τους μέσα στην πλάτη τους. Κολλάνε οι ρίζες των μαλλιών στην πατούσα. Ένα κουβάρι μπλεγμένων αλυσίδων οι νευρώνες του εγκεφάλου και…
ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ Μια μέρα θα ξυπνήσεις «νεκρός», Σιωπή… Ο διάλογος ανήκει στην αφαίρεση. Κοιτιέσαι ασταμάτητα με επιστημονική συνέπεια… …αγγίζεσαι. Αρτιμελής, τουλάχιστο εξωτερικά. Όλα είναι στη θέση τους πιο άκαμπτα…
Η πρώτη βροχή έριξε τα κάστανα στη βρεγμένη γη Μ' αγκαθωτή ασπίδα κρύβονται απ' τη μοίρα τους Βροχή στο χώμα πότισε τον κήπο μου άγουρες μνήμες Χυμούς γεμάτο ένα τσαμπί…
ΝΤΟΜΙΝΟ Δεν το ‘ξερα ότι μερικά θηλαστικά Απορρίπτουν τα μικρά τους Όταν τα φροντίσει ανθρώπινο χέρι Άλλο απ’ το δικό τους το ηγεμονικό Το μισάνθρωπο. Θα ‘χα φύγει. Κάτι…
ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ “Στ’ Ακροκεραύνια κεραυνοί” είπες. Να μια όμορφη φράση που θα άρεσε πολύ. Ψάχνουμε ωραίες λέξεις λες είναι ωραίοι άνθρωποι λες είναι ωραίος ο κόσμος. Ας πάω…
Πατημένος στο στήθος βυθιζόμουν Κινούμενη η άμμος, άπατη Βούλιαζα Παράσερνα σκιές βαριές - καμιά ανθρώπινη Τι μαύρες Δεν πρόφταινα μορφή να δώσω, όνομα Μη με κατασπαράξουν Βούλιαζα,…
ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ Κυκλοφορούν ανάμεσά μας οι ποιητές, μα, δεν ξέρεις πώς να τους διακρίνεις. Τους φαντάζεσαι να φορούν βαρύγδουπα, φαρδιά πουκάμισα και να γράφουν πάνω σε…
ΜΕΤΑ-ΠΟΙΗΣΗ Είπες εδώ και σαράντα χρόνια: «κείνο που ζητάμε είναι να πεθάνουμε όρθιοι». Τώρα ένα κορίτσι μαζεύει όστρακα στην ακροθαλασσιά φορώντας το μπικίνι του. Εξαίφνης φώτα…
ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ Σούρουπο φθινοπωρινό, λυκόφως. Έρημες, μόνες και μουγκές, απόψε εδώ, Χωρίς διάθεση κουβέντας, είμαστε. Οι άνθρωποι που περιμέναμε να ’ρθουν, ασμένως, ούτε που πάτησαν, δεν ήρθαν. Άλλες…