Γιώργος Παπαδήμας: Τίποτα δικό σου
Το πρώτο βλέμμα. Αποδοχής μα συνάμα και απόγνωσης. Το θυμάσαι; Σα να ήμασταν χαμένοι, αλλά στο ίδιο μέρος Αχ Θα' δινα Τα πάντα για ένα τίποτα Αρκεί να ήτανε…
Το πρώτο βλέμμα. Αποδοχής μα συνάμα και απόγνωσης. Το θυμάσαι; Σα να ήμασταν χαμένοι, αλλά στο ίδιο μέρος Αχ Θα' δινα Τα πάντα για ένα τίποτα Αρκεί να ήτανε…
Δίδυμα φωτόνια πολυεστιακά: Σαν δέντρο με τις ρίζες του στον ουρανό Και τα κλαδιά στη γη Επικρέμασαι Πνεύμα Φωτεινό Αφοσιωμένο στην Αλήθεια. * Ορειβάτες υψηλών αποστάσεων Ουδέποτε επαναπαύονται…
Γλάροι και πανί ένα νησί πατρίδα στο άσπρο κύμα Πέτα πουλί μου σε χώρα αληθινή Να με καρτεράς Σαν νοσταλγία άγγιξε τα μάτια μου το πρώτο άστρο …
ΕΛΕΥΣΊΣ Ελευσίς Έλευσις Ελεύθω Ελευθερία Ρο Μια χούφτα χαλίκια στο στόμα Κι ο ρήτορας να με κοιτά με απόγνωση Τούτες τις μέρες Χαθήκανε τα ιερά μυστήρια Μαζί κι ο τραγικός…
Ονειρεύτηκα μια χώρα δίχως ώρες και ουρανό από χαρτί. Ένα σπίρτο διέσχιζε το σύννεφο όπως μια σκέψη που ξεχνά το τέλος της. Ένας παλαιστής στεκόταν ακίνητος, με τα χέρια σταυρωμένα.…
(Σήμερα λέει ο βηματομετρητής έκανα 10. 883 βήματα, κάπου 7 χιλιόμετρα εξακόσια μέτρα και κανένα ποίημα…) Λάμπει από πείνα αγάπης η εξουσία και το διαβάζεις στα θέλω όλα…
ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΜΕΡΟΥ* Την νύχτα π' αλυχτούσαν τα σκυλιά λουζόταν στο ποτάμι η σελήνη κάνεις δεν ξέρει αν την γαλήνη θα νιώσει στην δική του αγκαλιά. Μια κόκκινη αχτίδα αιχμηρή…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) * The rest is silence. Σαίξπηρ· τα προηγούμενα, επίσης. Οι νεκροί δεν μιλούν πολύ. …
Η αντάρα —Καιρός να φύγω, είπε. —Μα, εγώ μια ζωή σε έβλεπα να φεύγεις, παρατήρησα. —Λάθος με έβλεπες. Έμπαινα μέσα στους στίχους μου και στη δεύτερη στροφή γύριζα πάλι.…
VINTAGE Νομίζω πως το μέλλον έρχεται πιο ασπρόμαυρο καταρχάς γιατί τέτοιο χρώμα έχουν τα τελευταία ρούχα άσπρο πουκάμισο και μαύρο παντελόνι και πάλι καλά, ό,τι μού τελειώνει δεν τελειώνει…
Έστεκε χρόνια πλάι της. Ερωτευμένη στην αρχή και το γλυκοφιλούσε. Μα αντάριασε, η απρόβλεπτη, και τού ’φαγε το χώμα. Τώρα χορεύει πάνω στις γυμνές του ρίζες, τις ξασπρισμένες απ'…
ΣΟΥΡΟΥΠΟ Περνούν αγύριστα τα χρόνια Βουβές οι μέρες, δες, μονάζουν Σε καθαρά μπαλκόνια Στο άνθος τους οι λίγες γλάστρες Το γιασεμί, η μπουκαμβίλια Τον έτοιμο ν’ ανοίξει κρίνο Από…