Κλεονίκη Δρούγκα: Δυο ποιήματα
ενηλικίωση Κάποτε στράφτανε τ΄ ασημένια κουτάλια ψέλλισε στον υπάλληλο με τριμμένη φωνή δεν τα θέλω αυτός τ΄ απίθωσε σε παλιά πολυθρόνα σκισμένη στο πλάι από στιλέτο χρησιμοποιημένο κι αλλού,…
ενηλικίωση Κάποτε στράφτανε τ΄ ασημένια κουτάλια ψέλλισε στον υπάλληλο με τριμμένη φωνή δεν τα θέλω αυτός τ΄ απίθωσε σε παλιά πολυθρόνα σκισμένη στο πλάι από στιλέτο χρησιμοποιημένο κι αλλού,…
Τριάντα χρόνια ταξιδεύανε. Ήταν γερό σκαρί η τριήρης τους, θα ’λεγες ζυμωμένη με τους μυς και με τις ράχες τους. Εψές το βράδυ γύρισαν στ’ αμπάρι μιας ολκάδος. Είχανε ξαρμυρίσει…
Ακόμα γράφεις;! Στην αρχή σχεδόν δεν τον πρόσεξα στα μισά όμως με κατέλαβε αθεράπευτη μια μελαγχολία η καρδιά μου φτερούγισε ώσπου δεν άντεξα με στόμα ευωδιαστό πλησίασα…
Φύλακες στρατοπέδων πωλητές ενθυμίων λαϊκής τέχνης ξεναγοί αρχαίων μνημείων. ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ. -Πεθαίνουνε και οι ποιητές; -Στους καιρούς μας ναι. -Γνώρισα το γραμματέα του Πίνδαρου. Κράταγε…
Είναι φορές που παρατηρώντας το γωνιακό τζάμι του σαλονιού γίνομαι μάρτυρας πολλών αναπάντεχων κι ακαριαίων θανάτων. Σπουργίτια που πετούν με δύναμη, πέφτουν πάνω του με τόση ορμή, που από την…
Ποιητικώς ειπείν Ο τόπος γέμισε ποιητές ο τόπος γέμισε μαθήματα δημιουργικής γραφής της φακής λογοτεχνία απ’ τα πανεπιστήμια στις γειτονιές βραβεία σύλλογοι διαγωνισμοί τα νιάνιαρα με χάικου και…
Δεν παραδίδεσαι που/ υγρασία/ ά-μυαλού/ ξεφυτρώνει δηλητηριώδη μανιτάρια/ που/ παράπλευρα αυταπάτη θεός/ μηχάνημα αράχνη/ παρακολουθεί/ μαχαιρώνει πυκνά το βαλς του φωτός/ άβολα τα βήματα της αλληλεπίδρασης/ εσύ τρελό…
Σκουπίζω τα μάτια ξυπνάω τον γιο μου τον λούζω με ήλιο τα χέρια του όπως πρέπει το ένα στην παλάμη μου σφιχτά στο άλλο το παγωτό γελάει ένας άλλος γιος…
Από παιδί, έσβηνα τα καβαφικά κεριά μου φυσώντας ηχηρά και δεν τα μέτραγα. Χρόνια πολλά, σαν μεθυσμένη πεταλούδα, με τράβαγε το φως της γνώσης. Με δαχτυλόδειχναν: -«Να ένας σοφός»! Στα…
[…] Ἔμαθα ἐγκαίρως νὰ κρύβομαι στὶς λέξεις ποὺ τὸ νόημά τους ἧταν ἀσαφὲς καὶ ὁμιχλῶδες. [… ] W. Benjamin Ούτε κι αυτό το τόσο απλό δεν έμαθες, να κρύβεσαι…
Με άλλους πενήντα στο μέλλον ταξιδεύει μ’ ευθύνη άλλου Αυτοδιασπάται στα πίξελ της οθόνης η μοναξιά του Πληκτρολογώντας το χάος ψηλαφούνε τα δάχτυλά του Φεύγει το «τώρα» σπάει η επίγνωσή…
Στον τοίχο γραμμές μολυβένιες να τρέχουν προς τα πάνω μεγαλώνοντας το ύψος. Και τα δάχτυλα των ποδιών να περισσεύουν από το παιδικό κρεβάτι. Αντάλλαξες το φιλί στη μητέρα με σκυφτές…