Δημήτρης Γαβαλάς: ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΟΥΣ ΩΡΕΟΥΣ
Κόκκινο κόκκινο απαλό κόκκινο σαν τα χείλη Σου. Πιο κάτω μαύρο μαύρο φωτεινό μαύρο σαν τα μαλλιά Σου. Ύστερα η θάλασσα κρατάει κάτι από το λίκνισμά Σου. Ηλιοβασίλεμα στους…
Κόκκινο κόκκινο απαλό κόκκινο σαν τα χείλη Σου. Πιο κάτω μαύρο μαύρο φωτεινό μαύρο σαν τα μαλλιά Σου. Ύστερα η θάλασσα κρατάει κάτι από το λίκνισμά Σου. Ηλιοβασίλεμα στους…
Για χρόνια, σφετεριζόταν τις φωνές των έγκλειστων πτηνών και των πολύγλωσσων αποδημητικών. Πλαστογραφούσε και το λεξιλόγιο των θεών*: Βριάρεως, χαλκίς, Πλαγκταί, Μυρίνης σήμα, και Ξάνθος, τ΄όνομα για το ποτάμι, που…
Τα μικρά αστεία πράγματα που συμβαίνουν εδώ γύρω αδυνατώ να στα περιγράψω καθαρά Ο γέρος και το πιτσιρίκι απέναντι μου μπαίνουν στο χώρο της πλατείας με βλέμμα που πεινασμένης αλεπούς…
Ένα λιθαράκι πετάχτηκε απ'τον ήλιο. Φυτρώσαμε πάνω του, άνθη της πέτρας, ανίδεοι ναυαγοί του μέλλοντος. Γεννήθηκαν πολλά λιθαράκια μετά, στον πλανήτη της ουτοπίας. Κάποιοι, τα πέταγαν ο ένας στον…
ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ Βλέπω την Περσεφόνη όλο προσδοκία να τινάζει το φόρεμά της απ' τις σκόνες του Άδη και να πλησιάζει κρατάει ένα σακούλι με σπόρους- δώρο του άντρα…
Βωμοί Για χιλιετίες, οι πατέρες μας, γενάρχες, στρατηγοί και χωρικοί, σφαγίαζαν, ιδιοχείρως, τα παιδιά τους, μήπως γλυτώσουν την κατάρα των θεών, ή την οργή του αγριεμένου πλήθους, ή έστω,…
ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΣ Με την πείνα για δικαιοσύνη να θερίζει Αρνούμαι την αιχμαλωσία του παραλόγου Η ζωή χλομιάζει ανάσες έξω απ’ τα κρύσταλλα Και τότε εύσχημο κάνοντας νεύμα στο στήθος Στραγγίζω…
Άρρωστη πασχαλιάτικα με κόβιντ Παραδομένη στον ύπνο. Ύπνο βαθύ σαν πάχνη και σαν χιόνι Που θέλει να καταπιεί τη λύπη όλη Τις Ερινύες της μνήμης Τις εικόνες τις παλιές της…
Τα μάτια τους, σβηστά ή επίμονα, με κοιτούσαν απλώς ή με ξεγύμνωναν. Τα χέρια τους, νωθρά ή νευρώδη, με κρατούσαν απλώς ή μ’ έσφιγγαν – μ’ έφθειραν και…
Νομίζουμε αν χωρίσουμε τα κορμιά χωρίζουμε και τις υπάρξεις μας. Κρώβιλος καταπακτή. Έρχομαι και παραστέκω τον ύπνο Σου μες σε μπουμπούκια ρόδων. Αφουγκράζομαι σαν σε παιδί τη λιγνή Σου…
« Τ’ είναι αυτά τα σκιώδη φτερά που χρειάζεται να φορέσω, αν πρέπει να φύγω; » Ζωή Καρέλλη, Το τέλμα [1951] Στο μαγαζί με τα ζαχαρώδη προϊόντα,…
Σαββατόβραδα Δαλιανίδη θυμάμαι να βλέπω ώρες στην τηλεόραση μπροστά με φως ασπρόμαυρο στο δάκρυ να πνίγω έγνοιες εφηβικές στα δάχτυλα του ενός χεριού μετρώντας τες με γέλιο να απαγγέλω ποιήματα…