Μαρία Λεβαντή: δυο ποιήματα
Κατοπτρισμός Χτένιζα τα μαλλιά μου σε ξένο καθρέφτη Με κάθε βούρτσισμα μάκραιναν Κόμποι ατσάλινοι τα βάραιναν κι έσερναν τις επιθυμίες μου στη γη Πενήντα πόντους κόντυνα μέχρι τη μέρα εκείνη…
Κατοπτρισμός Χτένιζα τα μαλλιά μου σε ξένο καθρέφτη Με κάθε βούρτσισμα μάκραιναν Κόμποι ατσάλινοι τα βάραιναν κι έσερναν τις επιθυμίες μου στη γη Πενήντα πόντους κόντυνα μέχρι τη μέρα εκείνη…
ΛΕΥΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ Μια λευκή πεταλούδα αγκιστρωμένη στο φως τυφλή απ`τις αντανακλάσεις αόρατη σχεδόν γνέφει από το τζάμι ανοιγοκλείνοντας φτερά σήκωνε μια λεπτή σκόνη χίλια δυο χνουδάκια να ταξιδεύουν…
ΣΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΟ ΧΕΡΙ Σου κράτησα το χέρι την πρώτη νύχτα Τότε που ολόφωτος γεννιόσουν μέσα στη φάτνη της λύτρωσής μας Ορκίστηκα να μην το αφήσω ποτέ, ούτε μια…
«[…] Ἐφαίνετο ὅτι ἦτο χάλασμα, ἐρείπιον οἰκίας οὐ πρὸ πολλοῦ κατεδαφισθείσης. Ὁ ξένος, ἀφοῦ ἐκοίταξε τριγύρω, νὰ ἴδῃ μήπως τὸν παρετήρει τις, εἰσῆλθε δειλὸς εἰς τὸ χάλασμα ἐκεῖνο, ὅπου…
Δεκέμβρης Α’ Κι έπεσε ξανά το χιόνι παχύ καυτό επάνω στις πληγές μας Έκανε ξανά τον κύκλο του ο χρόνος ανάσα με τους δείκτες της μέσα στα βλέμματά…
Aγγελοκρούσματα Αέρας ήσουνα που βρήκες ανοιχτή καρδιά και φύσηξες Αέρας και σεισμός γέλιο και κλάμα απ' τον παράδεισο Κι άρχισαν να ηχούν τα κουδουνάκια των αγγέλων πού βλέπουν έκπληκτοι το…
ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ Σε λίγο φεύγω για πάντα. Ο Νους συνεχίζει να βλέπει με τα μάτια ενός άλλου όσα βλέπω εγώ. Ακούει με τα αυτιά ενός…
Red Light District Κάθε που λέω να επιστρέφω στη θέση μου στα δεξιά της ορχήστρας με το γδαρμένο, ξεβαμμένο ξύλινο πάτωμα τις νύχτες που δεν μπορώ να κοιμηθώ σ’…
ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΤΑ ΚΑΝΕΛΛΑ Ἐπιτύμβιο γιὰ ζῶα δὲν ἔχω ἕως σήμερα γράψει˙ —ἡ ποιήτρια δὲν εἶμαι τῆς Τεγέας ἡ Ἀνύτη νὰ θρηνῶ, ὅπως πρέπει, τῆς φύσης τὰ πλάσματα—…
ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ Μια νιφάδα πέφτει καταμεσής της άνοιξης υπάρχουν πολλοί τρόποι για να πεθάνεις, να κοιμηθείς βαθιά σαν τον αμίλητο κορμό ενός κυπαρισσιού πίσω απ’ τον…
Κάθε φυσιολογική οικογένεια Κάθε φυσιολογική οικογένεια είναι ένας θίασος. Πίσω από την βαριά κουρτίνα της εξώπορτας, που προστατεύει τα ανείπωτα, τα βαθιά οικογενειακά, τα άκρως εμπιστευτικά, αφήνουμε τα χαμόγελα…
Μαρία Κυρτζάκη Τα καπνά της Καβάλας ποτέ δεν έπαψαν στις επικράτειες του βλέμματός σου να βλασταίνουν. Στης μνήμης σου την άκρη, του πατέρα το περίπτερο και των βιοπαλαιστών ο…