Μαρία Λεβαντή: δυο ποιήματα

Κατοπτρισμός   Χτένιζα τα μαλλιά μου σε ξένο καθρέφτη  Με κάθε βούρτσισμα μάκραιναν Κόμποι ατσάλινοι τα βάραιναν κι έσερναν τις επιθυμίες μου στη γη  Πενήντα πόντους κόντυνα μέχρι τη μέρα εκείνη…

0 Comments

Μαίρη Θεοδοσίου Νικολάου: δυο ποιήματα

ΛΕΥΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ   Μια λευκή πεταλούδα αγκιστρωμένη στο φως τυφλή απ`τις αντανακλάσεις αόρατη σχεδόν γνέφει από το τζάμι ανοιγοκλείνοντας φτερά   σήκωνε μια λεπτή σκόνη χίλια δυο χνουδάκια να ταξιδεύουν…

0 Comments

Ἀναστασία Κόκκινου: δυο ποιήματα

  «[…] Ἐφαίνετο ὅτι ἦτο χάλασμα, ἐρείπιον οἰκίας οὐ πρὸ πολλοῦ κατεδαφισθείσης. Ὁ ξένος, ἀφοῦ ἐκοίταξε τριγύρω, νὰ ἴδῃ μήπως τὸν παρετήρει τις, εἰσῆλθε δειλὸς εἰς τὸ χάλασμα ἐκεῖνο, ὅπου…

0 Comments

Νόνη Σταματέλου: δυο ποιήματα

Aγγελοκρούσματα Αέρας ήσουνα που βρήκες ανοιχτή καρδιά  και φύσηξες Αέρας και σεισμός   γέλιο και κλάμα απ' τον παράδεισο Κι άρχισαν να ηχούν τα κουδουνάκια των αγγέλων πού βλέπουν  έκπληκτοι το…

0 Comments

Μαργαρίτα Αδαμοπούλου: ένα πεζοποίημα

Κάθε φυσιολογική οικογένεια   Κάθε φυσιολογική οικογένεια είναι ένας θίασος. Πίσω από την βαριά κουρτίνα της εξώπορτας, που προστατεύει τα ανείπωτα, τα βαθιά οικογενειακά, τα άκρως εμπιστευτικά, αφήνουμε τα χαμόγελα…

0 Comments