Η καλλιτεχνική συνάντηση μαθητών από την Ελλάδα και το εξωτερικό αφιερωμένη στο αρχαίο δράμα – και στην οποία η υπογράφουσα συμμετείχε ως δημιουργός – έριξε αισίως αυλαία. Μία πραγματικά φιλόδοξη παραγωγή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και του Δήμου Αθηναίων που ωστόσο συνδύασε επιτυχώς προθέσεις και αποτελέσματα.
Στην ιστορική σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της Φρυνίχου, και στην πόλη που γέννησε το θέατρο, ανέβηκαν επτά ομάδες, τέσσερις την Παρασκευή και τρεις την Κυριακή. Από τη Γερμανία, την Ισπανία, την Κύπρο, την Ελλάδα. Σκοπός να αναδείξουν τη διαχρονικότητα του αρχαίου δράματος ως πηγής έμπνευσης αφενός αλλά και ως πεδίου δημιουργικής διάδρασης με το σήμερα και τις αγωνίες του, τις αγωνίες των νέων, τον πόλεμο, τις διαπροσωπικές σχέσεις, το όραμα για την ειρηνική συνύπαρξη κ.ο.κ….
Το έργο «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή από το ΕΝΕΕΓΥΛ Αγ. Δημητρίου και το 2ο Γυμνάσιο Αργυρούπολης άνοιξε την πρώτη μέρα του φεστιβάλ αναδεικνύοντας μέσα από την απομόνωση του ήρωα το αίτημα για συμπερίληψη. Ο Χορός των μαθητών έκανε μία υποβλητική, ρυθμική είσοδο συνοδευόμενος από ένα τύμπανο που έπαιζε ζωντανά επί σκηνής. Λιτά τα σκηνικά μέσα – η σπηλιά του Φιλοκτήτη, μια προβολή ζωγραφικών έργων τέχνης στο φόντο, Ματίς, Πικάσο κ.λπ. Ακολούθησε η παράσταση των Ελλ. Γυμν. Ντύσσελντορφ και Βούπερταλ «Η Pina Bausch συνομιλεί με τους αρχαίους ελληνικούς μύθους… από την Ιφιγένεια ως τον Ορφέα». Η εισηγήτρια του χοροθεάτρου ενέπνευσε τους μαθητές που ανέδειξαν σκηνές από τις όπερες Ιφιγένεια εν Ταύροις και Ορφέας και Ευριδίκη, διάσημα ανεβάσματά της των έργων του Γκλουκ, ενώ σε play back ακούγονταν άριες και τραγούδια που συνόδευαν τα αισθαντικά χορευτικά – μαζί με βιντεοπροβολή και το εφέ της ομίχλης. Οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη από το Νικολαΐδειο Γυμνάσιο Πάφου με πρωτότυπη, ζωντανή μουσική και τραγούδια – που αποδόθηκαν από πολυμελή ορχήστρα – και φαντασμαγορικά κοστούμια ανέδειξαν με γνήσιο κέφι την… ουτοπία. Οι μαθητές με την παράσταση αυτή συμμετείχαν επίσης στον 1ο ευρωπαϊκό διαγωνισμό αρχαίου δράματος στη Νάπολη της Ιταλίας όπου και απέσπασαν βραβείο. Τέλος, η πρώτη μέρα ολοκληρώθηκε με το 5ο Γυμνάσιο Περιστερίου και την «Ελένη» του Ευριπίδη, με φόντο το βασιλικό ανάκτορο του Θεοκλύμενου στην Αίγυπτο, αναδεικνύοντας με το αίσιο τέλος της τη δύναμη της αγάπης, το εφικτό της συμφιλίωσης. Η παράσταση κορυφώθηκε με τον σεφερικό στίχο για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη… Ο Χορός συνδύασε λόγο και κίνηση σε μια πρωτότυπη χορογραφία των μαθητριών ενώ ακούστηκαν ομόθεμα κομμάτια σε play back ως μουσική συνοδεία.
Η δεύτερη μέρα άνοιξε με την «Αντιγόνη στην Αϊτή» από το Γεννάδειο Λύκειο, σε κείμενο και σκηνοθεσία της υπογράφουσας, που εστίασε στη δυναμική της πρωτότυπης ποιητικής σύνθεσης αναδεικνύοντας την Αντιγόνη ως σύμβολο συλλογικής δράσης αλλά και πορείας αυτογνωσίας. Με χορό, ζωντανή μουσική και τραγούδια – ως χορικά – επί σκηνής (από κιθάρα, φλάουτο και κρουστά) προέβαλλε ακόμη στο φόντο αντιπολεμικές εικόνες ενώ χρησιμοποίησε την ομίχλη στο παραδοσιακό μοιρολόι του Χορού. Τη σκυτάλη πήρε ο θίασος In albis teatro, από το Μορόν ντε λα Φροντέρα της Σεβίλλης που παρουσίασε τις Τρωάδες του Ευριπίδη σε φόντο ερειπίων της Τροίας και με μουσική συνοδεία σε play back από ακαταμάχητους ήχους φλαμένκο. Μοιραστήκαμε το κοινό αντιπολεμικό αίσθημα, το αίσθημα της απώλειας, του πένθους και του θρήνου με τον πολυμελή θίασο, τους στρατιώτες, τους πρωταγωνιστές, τη Σπανιόλα Εκάβη και τις υπόλοιπες Τρωαδίτισσες. Τέλος, στη σκηνή ανέβηκε το 4ο ΓΕΛ Παλαιού Φαλήρου για να παρουσιάσει «Με αφορμή την Ιφιγένεια» αποσπάσματα από την Ιφιγένεια εν Αυλίδι καταγγέλοντας τη θυσία της Ιφιγένειας, θυσία ενός παιδιού, θυσία ενός κοριτσιού, τότε και τώρα. Τραγούδι με τη συνοδεία μουσικού play back, χορός, κίνηση πλαισίωναν τις μαθήτριες οι οποίες εμπνεύστηκαν στίχους για ένα τραγούδι ενώ χρησιμοποίησαν και ενδυματολογικά ευρήματα.
Από όλα είχε το φεστιβάλ αυτό: τραγωδία, τραγικωμωδία, κωμωδία, ποιητικό θέατρο,
καθώς επίσης κλασικά όσο και πρωτότυπα έργα, αλλά και μουσικό θέατρο, χοροθέατρο, πρόζα,
αφαιρετικότητα και μινιμαλισμό στα σκηνικά και κοστούμια αλλά και πιο ευφάνταστες ή ρεαλιστικότερες εκδοχές, ζωντανή μουσική και τραγούδια, πρωτότυπη αλλά και κλασική μουσική επένδυση, χορό, κίνηση και στάση, και βέβαια πάθος, συγκίνηση, χαρά, μια πλούσια κατάθεση ψυχής από όλους τους συντελεστές και περισσότερο από τους νέους, μια ατμόσφαιρα μυσταγωγική που δεν άφησε ασυγκίνητο το κοινό. Το σύντομο δε αυτό σημείωμα δεν είχε φυσικά ως σκοπό να κρίνει ή αξιολογήσει τις συμμετοχές αλλά απλώς να παρουσιάσει και αναδείξει θετικά στοιχεία μιας δράσης που αξίζει να γίνει θεσμός στην πόλη της Αθήνας (ήδη φέτος ήταν η δεύτερη χρονιά για τη διοργάνωση) καθιστώντας την, όπως προαναφέρθηκε – και με όχημα το αρχαίο δράμα – έναν τόπο δημιουργικής διάδρασης για νέους από όλη την Ευρώπη.
Σάρα Θηλυκού
