«Ανάμεσα στη λεπτή άκρη του χρωστήρα και στο ατσάλι του βλέμματος» [Φουκώ] Το θέαμα αποκαλύπτεται, ξεδιπλώνεται σ’ όλο του το βάθος φανερώνοντας το μεγαλείο του αν και συνεχίζει να κρύβει…
Η Αθήνα ελευθερώθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1944. Για τον εορτασμό αυτής της επετείου γεννήθηκε ένα Λεύκωμα-Αφιέρωμα. Για το λεύκωμα αυτό συνεργάστηκαν: το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό…
Το λαϊκό θέατρο επιβιώνει και μετά τις ταινίες του Φίνου και μετά την αθηναϊκή επιθεώρηση. Η περιγραφική σχηματικότητα και το υπερπαίξιμο ως αντίδοτο στην επαπειλούσα κατάθλιψη των καιρών και των…
Μα ναι, κι εγώ, σε ώρα ανάγκης Τα παιδικά μου χρόνια είχα βάλει ενέχυρο Από το πρώτο μέχρι το ενδέκατο Έτσι, όπως όλοι, τράφηκα, ντύθηκα, μορφώθηκα- Τώρα τα παίρνω λίγα…
Μέχρι να γραφούν τα "Έκτακτα" γίνονται πλέον καθημερινότητα... Όσο για "δίχως τάκτ", έχουν τόσο θράσος αυτά που μας συμβαίνουν κι αυτοί που τα επιβάλλουν ώστε περιττεύει οτιδήποτε άλλο... Οι μέρες…
Η Σαπφώ διαμορφώνει έναν κόσμο ο οποίος καταφάσκει στον έρωτα και αντιπαρατίθεται στη βία του πολέμου εισάγοντας μιαν ηθική του συναισθήματος που οι ποιότητές του καταξιώνουν την ανθρώπινη ζωή. Είναι…
Η Ζωή χωρίς την Αγάπη είναι σαν δέντρο δίχως άνθη και καρπούς... Η Ζωή χωρίς την Επανάσταση είναι σαν τις εποχές δίχως την Άνοιξη... Η Ζωή χωρίς την Ελευθερία μοιάζει…
Όλοι οι άνθρωποι / ας έχουν μια κοτσίδα στο κεφάλι / και ένα σακίδιο στην πλάτη / με λογής-λογής άχρηστα πράγματα μέσα / κινητά τηλέφωνα, βιβλία, καπότες; / κραγιόν, σιλοτέιπ.…
«Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί» (Die Welt), «βαθιά ανθρώπινο [...] παίρνει θέση ψηλά στη σφαίρα της λογοτεχνίας» (Frankfurter Allgemeine Zeitung). Μερικά ποτά σ' ένα μπαρ αρκούν ώστε δύο αδέλφια να…
Πρόκειται για τριάντα εννέα αντισυμβατικά ποιήματα, που συνδιαλέγονται γόνιμα με την ιστορία, την τέχνη, τη λογοτεχνία και τις προκλήσεις της σύγχρονης καθημερινότητας, χωρίς ωστόσο να πέφτουν στην παγίδα της σπουδαιοφάνειας.…
Η Κλεάνθη καθόταν άπραγη στη μεγάλη της πολυθρόνα με το γατί Γατί στα γόνατα. Το Γατί, που ήταν στην ίδια ακριβώς γκρίζα απόχρωση της ρόμπας της, είχε πάντα την ίδια…
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει. Ξεκινώ με μια βαθιά σκέψη (γιατί εμείς οι έλληνες τρώμε τις σάρκες μας) μετά το πέρας της ανάγνωσης που έκανα…
