Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το νέο ποιητικό βιβλίο της Βιβής Κοψιδά-Βρεττού. Για να είμαι απόλυτα ακριβής θα μιλήσω για τον απόηχο αυτής της συλλογής, τον βαθύ και ουσιαστικό της αντίκτυπο στην…
Ίσως να μπορείς να ξεφύγεις από τις αμαρτίες σου με εκούσιο εγκλη/εισμό - για λίγο Κλεονίκη Δρούγκα 1. Ίσως να μπορείς να ξεφύγεις από τις αμαρτίες σου…
Έμαθα τόσα σκάβοντας τη γη Είδα δέντρα να μεγαλώνουν. Που δεν πρόκειται να πεθάνουν στα χρόνια που ζει ένας άνθρωπος Δεν πεθαίνουν ποτέ σαν το βράχο, σαν το…
ΜΟΝΗ ΣΠΙΤΙ Ξυπνάω τη νύχτα ξαφνικά Κι όσο αραδιάζω ονόματα καλώντας Και τ’ όνομά σου τελευταίο, Σαν έναν κωδικό ασφαλή επιτέλους Που ανοίγει πόρτες, Κανείς. Δεν είσαι εδώ. Μετοίκησες…
1. Άκου. Πέρα να ξεψυχάει μια βροχή Το φεγγάρι μονοκοντυλιά Θεού Μια θάλασσα να μας κοιτάζει Θυμίαμα η ανάσα της Να λαμπυρίζουν δυο ψυχές Ν' ανηφορίζουν Κάποιοι να τρεκλίζουμε Γυμνοί…
ΤΑ ΠΙΡΑΓΧΑΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ Ζέστη και ζόφος, άσπονδοι φίλοι. Τριγυρνάω στο κέντρο της Ιπποδάμειας πόλης. Η θερμοκρασία χτυπάει κόκκινο. Η υγρασία πήζει σαν ζελέ, τριγύρω μου ο…
Στην κλειστή οικογενειοκρατία, αυτόκλητοι πρεσβευτές με κληρονομιά και χρίσμα, ξεφυλλίζουν το μέλλον τους με απαντοχές και προφητείες, βεβαιώνουν το αύριο με σχεδιασμούς και επινοήσεις, προλαβαίνουν ασύμμετρες δοκιμές και σκόπιμες συντάξεις…
Δεν ξέρω αν το όνομα μου είμαι εγώ. Δεν έχω μνήμες που να με περιέχουν. Ένα μόνο θυμάμαι. Μία πόρτα, σε άχρονο χρόνο, άνοιγε και έκλεινε σ΄ ένα μικρό σκοτεινό…
ήξερε ότι υπήρχανε σύρματα αλλά δεν είχε φανταστεί την ποσότητα ούτε την ακαταστασία γιατί τώρα βγαίνανε ακανόνιστα από παντού από παράθυρα κι από πόρτες φυτρώνανε κάτω από τα δέντρα πηγαίνανε…
Η Λευκάδα αποτελεί έναν προορισμό που με την φυσική και πρωτόγνωρη ομορφιά της μπορεί να συνδεθεί με το αχρονικό, πρωτόγονο, στοιχείο του μύθου που προηγείται της ιστορίας όσο και να…
Όταν περνάει κανείς από την στοά του Ορφέα δίπλα στο παλιό Αρσάκειο και είναι παλιός Αθηναίος ή παλιά Αθηναία, νιώθει την πληγή να ανοίγει ακόμη πιο πολύ κοροϊδευτικά τα χείλη…
