Λένη Ζάχαρη: Τα σταυρωμένα βουνά μου…
Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος. Μνήμη του λαού μου σε λένε…
Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος. Μνήμη του λαού μου σε λένε…
ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ Οι κατσαρίδες είναι ένας κόσμος που ζει, λάθρα, παράλληλα στον δικό μου. Τις φοβάμαι, όχι τόσο λόγω της κατασκευής τους, του υπεροπλισμού του εξωσκελετού τους, της αντοχής τους, της…
Αύγουστος πάλι - κοίτα Χρυσό Χωράφι μισοθερισμένο Ξεδιπλώνεται στο επέκεινα Στάχια με την ακρίδα των πληγών Με την οργή των μελισσών Και με της Παναγίας το αλογάκι το κανίβαλο- Φλέγεται…
Ένα γενεαλογικό δέντρο μιας οικογένειας με τον πρόγονο στην κορυφή μοιάζει με φυσιολογικό δέντρο, αν αφαιρέσουμε τον κορμό και τις ρίζες που οδηγούν πλέον στο μέλλον. Ή και με φιλολογικό…
Η Αμερική είναι ένα ποίημα μπροστά στα μάτια μας∙ η τεράστια γεωγραφία θαμπώνει τη φαντασία και δεν θα περιμένει πολύ για στίχους Έτσι έγραφε μεταξύ πολλών άλλων ο Ραλφ…
Η πρώτη ποιητική συλλογή της Σιαχάμη αναδεικνύει το εύρος και την στιβαρότητα μιας ιδιαίτερης ποιητικής εσωτερικότητας. Ένας ιδιάζων μετανεωτερικός λυρισμός συνυφασμένος με την ανόθευτη αισθαντικότητα διαπλέκουν ένα συμπαγή ιστό…
Ιδιόλεκτος επεξεργασμένη, με πολλούς νεολογισμούς και εσκεμμένη, εμπρόθετη, ενδιάθετη (αλλά όχι κι ευδιάθετη) γλωσσοπλαστική δεινότητα καταλλήλως επιδεδειγμένη (αν όχι κι ενδεδειγμένη ή τελεσφόρως εύστοχη πάντα). Σε αυτή την «οπισθοδρομική» ενατένιση…
Ο ρόλος του μουσικού θεάτρου στη μεταφραστική προσπάθεια συγκρότησης ενός ελληνικού θεατρικού ρεπερτορίου. Σε πρόσφατο άρθρο της, «Το Gran Finale της φαναριώτικης στιχουργίας», η Νατάσα Δεληγιαννάκη αναρωτιέται στην κατακλείδα,…
Στη σημερινή ανάρτηση, πέμπτη στη σειρά ‘Υλικό και Σχόλια’, αναφερόμαστε στον Miroslav Holub. Ο Holub (1923-1998) ήταν Τσέχος ποιητής και Ανοσολόγος. Το έργο του επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις…
Ο Χρόνος δεν είναι ικανός να σβήσει μνήμες, πρόσωπα, γεγονότα του παρελθόντος, που όλα μαζί –σαν ένα σύνθετο, πολύπλοκο σταυρόλεξο– συνθέτουν το παρελθόν του ατόμου· την ίδια του τη ζωή.…
Τι αντιπροσωπεύει για εσάς η ποίηση; Έναν συγκεκριμένο τρόπο να υπάρχουμε. Μέσα στην αδιάκοπη ροή της ζωής. Να μπορούμε να είμαστε ό,τι βλέπουμε, ό,τι αγγίζουμε, αλλά και ό,τι δεν…
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς να αρχίσω... Τέτοια μέρα θα έγραφα ένα άρθρο για τον Δεκαπενταύγουστο και για την μεγάλη γιορτή που όλοι περιμένουμε με λαχτάρα, αλλά αισθάνομαι…