Φύση, Ανθρωπότητα, Οικολογία. Με τις Μανάδες είμαι Ούτως ή άλλως. Πατήρ τού Χάους επιλέγω Να μην γενώ. Πόλεμος και πόλις από την ίδια Ρίζα ξεφυτρώνουν. Μέσα από τη φιλότητα…
Θα ανοίξω το παράθυρο Κράτησε πολύ η αγκαλιά μας. Αγαπηθήκαμε ως το κόκαλο. Ακούω το τρίξιμο των οστών, βλέπω τους δυο σκελετούς μας. Τώρα περιμένω να φύγεις, ώσπου…
Μια μέρα ανυποψίαστη σώμα γεροδεμένο και γυμνό στάθηκε στην κόψη, τρεμούλιασε σαν τον ορίζοντα σκεπασμένο με λευκό σεντόνι, βαρύ και ανοιχτό στο πλάι να φαίνεται το στιβαρό το μέλος.…
Οι γλαύκες της Καλαβρίας Τις νύχτες γλαύκες φτερουγίζανε ως τα ψηλά τα κυπαρίσσια μες στο σκοτάδι αντιφεγγίζανε σε Δωρικά κουρνιάζαν γείσα το μύχιο βγάζαν πρόταγμά τους στο θορυβώδες πέταγμά τους.…
Επάγγελμα: οικιακά Ράβω με λέξεις το κενό που μας χωρίζει. Χαρτάκια με τα ονόματα μας κρύβω στων ρούχων τις ραφές Με ξόρκι και με γήτεμα η απόσταση να σβήσει.…
Στον Βυθό του Ποιήματος Δεξιά κατά τον Βορρά χιονισμένος Παρνασσός αριστερά κατά τον Νότο χιονισμένη Ζήρεια. Κολυμπάς μόνος κρύα νερά του Κορινθιακού χάνεις πρώτα το κορμί ύστερα τον…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Με τι άλλο να παίξουμε αν όχι με τη γλώσσα; * Οι θησαυροί της νύχτας…
Το πέρασμα στο άρρητο Υπάρχει, δεν υπάρχει, όμως όλοι μας Στου ύπνου τον βυθό το συναντάμε Αυτό το σκοτεινό το τούνελ με τα φλούο γκράφιτι Διαφημίσεις για εξωτικούς προορισμούς…
Για πότε φτάσαμε στο "Εμείς" για πότε καταστραφήκαμε, καήκαμε ολοσχερώς σε φλόγες που συντηρούσε ο πληθυντικός. Δεν κατάφερα να φτάσω τη σκιά των υπέροχων δέντρων που φιλοξενούσαν ύπνο και έρωτα…
Σοφοκλέους, Αντιγόνη, στ. 332-375/6 («Ωδή στον Άνθρωπο»)[1] πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀν- θρώπου δεινότερον πέλει· τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν πόντου χειμερίωι νότωι335 χωρεῖ, περιβρυχίοισιν περῶν ὑπ’ οἴδμασιν, θεῶν τε…
Στην άκρη στήλη άλατος Έρχομαι κάθε μέρα για να σε δω να περνάς βαποράκι μαγεμένο πάντα μακριά… Δυο ξανθοί καπετάνιοι είναι τα μάτια σου΄ Το στόμα σου ένα μικρό…
Το δράμα ξαναπαίζεται. Στα καμαρίνια παραμονεύουν τον Ορέστη κι εσύ χειροκροτάς ανυποψίαστος στο τέλος κάθε πράξης. Έ, έξοδος… ποιητή κι ούτ’ ένας θεός δεν αιωρείται στη σκηνή! Το μύθο…
