Γιώργος Μεταξάς: Ένα ποίημα
KOH KHER * Ζέστη απάνθρωπη ναών ερείπια κρυφοκοιτάνε. Υγρή ατμόσφαιρα γιορτές μακάβριες με προσπερνάνε. Γλιστράν τα κράσπεδα πέτρας αγάλματα η συντροφιά μου. Ένα μονότονο βραχνό κελάηδημα τρυπά τα αυτιά μου.…
KOH KHER * Ζέστη απάνθρωπη ναών ερείπια κρυφοκοιτάνε. Υγρή ατμόσφαιρα γιορτές μακάβριες με προσπερνάνε. Γλιστράν τα κράσπεδα πέτρας αγάλματα η συντροφιά μου. Ένα μονότονο βραχνό κελάηδημα τρυπά τα αυτιά μου.…
Και τι να κάνεις, δόλιε ποιητή, τώρα που τα δελφίνια καλπάζουν και τα θηρία κολυμπούν. Το σώμα σου, ασπαίροντα σπαράγματα, το φασματοσκοπούν και το εκδίδουν. Κι εσύ, φαρμάκι κι ωνητή…
Ο αρχιτέκτονας Αντώνης Συρράκος χάιδεψε με το βλέμμα του το λιτό αεροδρόμιο της Μήλου. Του άρεσαν αυτά τα μικρά αεροδρόμια στα νησιά, με τον μοναδικό αεροδιάδρομο που γειτνιάζει στην θάλασσα,…
ΠΙΣΤΙΣ [FIDES][1] Την ώρα κείνη που άλικη έσβηνε η μέρα κι έμοιαζε χρυσό το κυπαρίσσι, χρυσάφι καθαρό, είπε στο γιο της τον μικρούλη η μητέρα: είν’ εκεί πάνω κήπος…
Η πρώτη παπαρούνα της Άνοιξης Αιμάσσουσα, σαν φλόγα συνείδησης, καθρέφτης πληγωμένος. Ενοχή, συνενοχή Χαμένη αθωότητα. Πες άνθρωπος Πες απληστία Πες αγάπη Ενσυναίσθηση Αλτρουισμός Και πάμε να νικήσουμε το σκοτάδι Πάμε…
Κάθε Κυριακή η Μπέρτα και ο Ματίας έφευγαν για τον γιο τους. Η Μπέρτα έφτιαχνε σάντουιτς, έβαζε τσάι στο θερμός και έδενε προσεκτικά με σπάγκο μια σκούπα. Έπαιρνε πάντα και…
Τα ποιήματα γεννιούνται στη σιωπή Στο πιο βαθύ σκοτάδι της μέρας Όταν εκείνη έχει ντυθεί τα πιο ακριβά ρήγματα Μέσα τους κρύβεται η αγωνία Με ρουφούν Βρίσκομαι στα πιο βαθιά…
i Μικρός θαυμαστής των αστεριών, απλώνω τα χέρια προσδοκώντας ν' αγκαλιάσω τον Αλντεμπαράν. Χιλιάδες άνθρωποι περπατούν στους δρόμους. ii Μουσεία συνειδήσεων οι εκκλησιές αν και ποτέ δεν ήταν…
Πράσινο στάχυ θα φυτρώσει στο χώμα τον Απρίλιο Οι παπαρούνες άρωμα αερικού στα πεφταστέρια Το χαμομήλι στο τραπεζομάντηλο της αστροφεγγιάς Ροδοπέταλα στον φράκτη των ονείρων κεντά η…
Τα χέρια με τα καφετιά στίγματα, αδιάψευστη ταυτότητα προχωρημένης ηλικίας,απλώθηκαν διστακτικά ν’ αγγίξουν τα λευκά γουνάκια στο παλτό του παιδιού.Ένιωθαν την ανάγκη να χωθούν ανάμεσα τους, να μείνουν εκεί και…
Giovanni Pascoli (1855–1912) «Το παιδάκι»: Ένα κείμενο ποιητικής [Κεφάλαιο 1ο] Μετάφραση από τα Ιταλικά: Θεοδόσης Κοντάκης Υπάρχει μέσα μας ένα παιδάκι, που δε ριγά μονάχα -όπως πίστεψε ο Κέβης ο…
Ο Φώτης στάθηκε στη μέση της γραφικής πλατείας. Το κεφαλοχώρι που διάλεξαν απόψε απλώνεται στα ριζά του Μαυροβουνίου στο δυτικό Πήλιο. Είχαν ακούσει για έναν παπά που φιλοξενεί στο σπίτι…