Στάθηκε στην άκρη του βράχου κι αγνάντεψε τη θάλασσα. Δροσερή την ένιωθε, ρίγησε κι αυτός μαζί με την επιφάνειά της, γαλαζομέλανη, σε κάποια σημεία βαθυπράσινη, τι βάθος να’ χε άραγε…
Κάθε χρόνο, στις έξι και στις εννέα Αυγούστου, ξημερώνει μια τρομακτική επέτειος. Εκείνες τις δυο μέρες, το 1945, οι Ατομικές βόμβες Little Boy και Fat Man έπληξαν τις ιαπωνικές πόλεις…
Αν θα μπορούσε να αποδοθεί ένας μόνο χαρακτηρισμός για το νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου "Μπαρόκ" (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2018), θα διαλέγαμε τη λέξη πρωτότυπο. Σε αντίθεση με ό,τι συναντάμε συνήθως…
" Δεν είσαι υποχρεωμένος ν’ αγαπάς τα ζώα∙ είσαι όμως υποχρεωμένος να σέβεσαι τα δικαιώματά τους, αν θέλεις να λογίζεσαι πολιτισμένος ή το λιγότερο άνθρωπος." Φ.Κ. …
Ό,τι χρειάζομαι βρίσκεται μέσα σε μια σύριγγα. Με κάνει να αντέχω τις ελλείψεις μου και για λίγο νιώθω βασιλιάς. Φοράω ακάνθινο στεφάνι με διαμάντια και υπερίπταμαι φτύνοντας το κόσμο που…
To κοτσύφι H μητέρα μου, που δεν άντεχε να βλέπει το φαγητό να σαπίζει άπλωσε το χαλασμένο λάχανο πάνω σ’ ένα χαρτί και το άφησε στο μπαλκόνι μας. Τα σκουλήκια…
Κοιτάζω τον κατάλογο με τα δέκα καλύτερα μουσεία στον κόσμο. Μπήκα στο Λούβρο. Τότε που μπήκα. Στο μουσείο Πικάσο του Παρισιού. Σ' αυτό της Βαρκελώνης. Τελείως άλλη αίσθηση. Όλο νόμιζες…
ΠΡΟΟΠΤΙΚΑ Donatello: Προοπτικά τα κάρα τρέχουν μόνο με μια ρόδα Τα άλογα κρύβονται πίσω απ’ την ουρά τους, τα δέντρα κάτω απ’ το χορτάρι, Ενώ οι άνθρωποι δεν έχουν…
α. Επιστρέφω συχνά στο έργο του Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ (1770-1811). Το κείμενα που νευρίαζαν τον Άρτουρ Σοπενχάουερ, ώσπου τα πυρπόλησε στους αιώνες. Χέγκελ: το κατώφλι που πέρασε πολλές…
7D Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ βλεφάροις τακέρ᾽ ὄμμασι δερκόμενος κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπει- ρα δίκτυα Κύπριδος ἐσβάλλει· ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον, ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήραι ἀέκων…
Αδυναμία γίγαντα μιας φασολιάς που σε ουρανούς ορθώνεται δυνατότερη παρά ποτέ «Ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει», γρυλλίζεις. Σπασμωδικά με έξοδο που σβήνει η σήραγγα του στόματός σου δονείται. Τι λαίμαργα…
Η φίλη μου η Θεανώ, «μαζί γεννηθήκαμε», έλεγε και μ’ αγκάλιαζε, « μαζί θα πεθάνουμε», με αποτέλειωνε ξεκαρδισμένη στα γέλια. Ήταν τότε ο θάνατος ακριβώς ένα ανέκδοτο, να γελάσουμε με…
