Κωνσταντίνος Τσεκλένης: Ο μπαρμπέρης
O ΜΠΑΡΜΠΕΡΗΣ Αν και ήταν ευκατάστατος, ποτέ δεν του 'χε ζητήσει να έρθει κατ' οίκον να τον κουρέψει. Ήταν η πρώτη φορά που του μήνυσε να 'ρθει στο σπίτι,…
O ΜΠΑΡΜΠΕΡΗΣ Αν και ήταν ευκατάστατος, ποτέ δεν του 'χε ζητήσει να έρθει κατ' οίκον να τον κουρέψει. Ήταν η πρώτη φορά που του μήνυσε να 'ρθει στο σπίτι,…
Nόστος ἄνοστος Τελικὰ ἡ μέρα τοῦ νόστου ἦταν χωρὶς διάνθους ἐρυθροὺς καὶ ζουμεροὺς διόσπυρους καὶ στεφάνια μύρτου κσι νάρδον και ἔλαιον ἴρινον -ποῦ οἱ μέρες ἐκεῖνες στὸ πέλαγος καὶ τὰ…
Όπως το φεγγάρι που προστατεύει το σκοτάδι λαχταρά τη νύχτα όπως το όνειρο αποκρούει την αυγή και παρατείνει το βράδυ έτσι εκείνη τον επιθυμεί να απομακρύνει από τη μέρα πικρά,…
Περί του πώς να επιτύχεις την αληθινή γνώση των μαγειρευτών Θα ήθελα να πιάσω κατ’ ευθείαν το θέμα στο οποίο έχω δώσει τόσες και τόσες βόλτες στην κατσαρόλα…
Με τα χέρια ανοιχτά Αλλότρια όνειρα σκύβουν έξω απ' τα παράθυρα Έλα κοντά μου Το σώμα μου υπακούει σε νόμους αιώνιους Δίχως ουσία τα πολλά λόγια Με τα χέρια…
Όλα χιόνι. Εσύ ανθομανάς στην αγκαλιά μου. * Κάτω από το δέρμα κρύβονται πουλιά. Σαν Σε αγκαλιάζω κελαηδάνε μεταγγίζουνε χαράς χυμό. Ανάλαφρο με ανυψώνουνε στα σύννεφα άνεμο της…
Η «άλλη» - Πού γυρνάει η άλλη; - Δεν ξέρω, βόλτα μάλλον. - Χμ, μόνο βόλτες ξέρει… Να πλύνει κανα βρακί, να ξεβρομιστεί δεν…
Όχι δεν έχω μεταλλαχτεί σε άβαταρ Γαλήνιο το σώμα μου πορεύεται χωρίς σεισμική δραστηριότητα στα εντός διαμερίσματα. Πώς αλλιώς αφού φυσικές ίνες υφαίνουν δώρο δίχτυ προστασίας απροσπέλαστο, πέτρες τις μνήμες…
Το μικρό παράθυρο της κουζίνας έβλεπε στον φωταγωγό. Πάντα έτσι ήταν στις παλιές πολυκατοικίες. Οι γυναίκες έπλεναν πιάτα χαζεύοντας την αμηχανία του φωτός. Οξύμωρο και το όνομα: φωταγωγός. Το φως…
Οδός Ιπποκράτους Είναι μια χούφτα ζεστά κοχύλια που καίνε το δέρμα αλόγιστα. Κι όμως βουλιάζεις με ηδονή στη μυρωδιά τους, γιατί υποψιάζεσαι πως το φρούτο κάποτε θα πέσει από το…
Ι Η γλώσσα κήπος με ανθισμένες λέξεις, της σκέψης φτερά. Τις βρίσκω το σούρουπο καρφωμένες στα άστρα. ΙΙ Στοίβες λέξεων, γλιστράνε στα χείλη μας φύσημα πνοής. Νότες…
Ο ΤΖΟΚΕΫ Πέρασα έξω απ' την καλύβα σου χθες, στις Τζιτζιφιές, δεν χτύπησα αλλά ήμουν σίγουρη πως δεν ήσουν, γιατί τα παντζούρια ήταν ανοιχτά, όταν είσαι εκεί ξέρω πως πάντα…