Λίζα Διονυσιάδου: Αρσένι Ταρκόφσκι, δυο ποιήματα
Η ΒΡΟΧΗ 1938 Πως λαχταράω ν ’ανασάνω στον στίχο Όλος ο κόσμος αλλάζει μορφή: Τα χόρτα με ανύποπτη κίνηση, το ακαριαίο και θολό μεγαλείο των δέντρων, η ερεθισμένη και φτερωτή…
Η ΒΡΟΧΗ 1938 Πως λαχταράω ν ’ανασάνω στον στίχο Όλος ο κόσμος αλλάζει μορφή: Τα χόρτα με ανύποπτη κίνηση, το ακαριαίο και θολό μεγαλείο των δέντρων, η ερεθισμένη και φτερωτή…
Προοίμιο Υπάρχουν εικόνες που δεν μιλούν πρώτη φορά όταν τις βλέπεις. Μιλούν όταν σταθείς λίγο παραπάνω, όταν αντέξεις τη σιωπή τους. Το βλέμμα -αυτό το τόσο ανθρώπινο, τόσο εύθραυστο εργαλείο-…
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Πέταξα τα ποιήματά μου σε κάδους απορριμμάτων. Ένας ήχος ακούστηκε από αρχαίες φωνές σε στίχους παράταιρους με συλλαβές εγγαστρίμυθες… Δεν είναι της εποχής, σαν να ‘πε ο αναγνώστης καιρός……
Los desarraigados Οι ξεριζωμένοι Βλέπει κανείς συχνά άνδρες και γυναίκες να περπατούν στους δρόμους των μεγάλων πόλεων σαν να αιωρούνται κρεμασμένοι στο χρόνο και χώρο. Δεν έχουν ρίζες στα πόδια…
Καλός θεατρικός συγγραφέας ο απών από τις πρόβες... Εκτός εάν σκηνοθετεί και παίζει ο ίδιος... Ένα θέατρο η ζωή, με άγνωστο κείμενο και Αόρατο σκηνοθέτη. Αυτοσχεδιάζουμε; Ο νεκρός δεν…
……………………………………………………………………………………………… Και ήταν την ώρα του ηλιοβασιλέματος, όπου έφτασαν στους πρόποδες του βουνού. Δεν υπήρχε σε εκείνον τον τόπο καμία ένδειξη ζωής –μήτε δείγμα νερού, μήτε ίχνος φυτού ή σκιά…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Oροσειρές η θάλασσα αστρική παλίρροια το άπειρο χωράει ακόμα σε μια ψυχή το μάτι…
ΤΡΙΑ ΜΙΚΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Μαζεύω δυο τρεις λέξεις σου εύφλεκτες τις κάνω ένα σωρό φυσώ ψυχή και με ένα σπίρτο τις ανάβω ζεσταίνεται ο χειμώνας ξεπαγώνει με…
Όπως ένα πετούμενο, κινείται κι ο ουρανός την γη κοιτάζει που δεν είναι πια η ίδια. Αναστατώνεται ο ουρανός καθώς μέσα του μπαίνουν όχι όσοι πεθαίνουνε, μα όσοι ανασαίνουν. Είναι…
Mέσα στη φθορά η Αναγέννηση. Mια καινούρια μέρα μας περιμένει. Κάθε μέρα γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Κάθε δοκιμασία και μια ευκαιρία για γαλήνη. Τη ζωή πολλοί εθυσίασαν Τη χαρά της δημιουργίας…
Φύλλα κίτρινα, ξερά. Λίγο πριν αποχαιρετίσουν τα κλαδιά, λίγο πριν γείρουν νεκρά στο χώμα, ζήτησαν-ως τελευταία επιθυμία τους- να δουν τον ήλιο, για μιαν, ακόμα, φορά. Η τελευταία τους επιθυμία…
ΠΡΙΝ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑ Έφυγαν όλοι. Αντίο στερνό, η κίτρινη φυλλωσιά στο παραθύρι, μου έμεινε μόνο αυτό του φθινοπώρου στο σπίτι η γύρη. Σαν κρύα βελόνα ακούμπησε η καλοκαιρία…