Βάλτερ Πούχνερ: Βίαιο γδύσιμο – Εμμένεια
Βίαιο γδύσιμο Άγρια ξεντύνει ο βοριάς τις ακακίες βρέχει τα γυμνά κορμιά με το λάστιχο πεταμένες οι εσθήτες στην άσφαλτο πατιούνται από παπούτσια και pirelli σκουπίδι μεταφέρεται το μέλλον…
Βίαιο γδύσιμο Άγρια ξεντύνει ο βοριάς τις ακακίες βρέχει τα γυμνά κορμιά με το λάστιχο πεταμένες οι εσθήτες στην άσφαλτο πατιούνται από παπούτσια και pirelli σκουπίδι μεταφέρεται το μέλλον…
Μέρες που είναι Γαβγίζει ο θάνατος γυρίζοντας γύρω από τον ίσκιο μου απλώνει η νύχτα τα φτερά της φαινόμενο η ψυχή που σπαρταράει . Ο τρίτος νόμος της θερμοδυναμικής…
Για έναν χρόνο ακόμη… Δε φορέσαν την αγάπη κατάσαρκα σαν χιτώνα του Νέσσου. Δεν ευλογήθηκαν όπως την πρώτη φορά που αγγίξαν της μητέρας το στήθος. Δε δίψασαν τη…
Η Γέννηση Βγαίνω την νύχτα διψώντας Δεν έχω μάτια σχεδόν πουθενά Σέρνομαι με τις στρεβλωμένες ρίζες μου Πάνω απ’ το χώμα. Κρατάω άλιωτο Μόνο το ερωτικό μου στόμα με…
Πεδίον του Άρεως όταν παγώνει το πεδίο του Άρεως παχιές αρκούδες πατάνε τα πόδια σου ευθύνονται για το αδιέξοδο της λεωφόρου και το καταχείμωνο Χίλτον σε δεκαπέντε λεπτά περνάς φευγαλέα…
Ξεχάστηκα!. . . ΄Ωρα δώδεκα το μεσημέρι. . . Εδώ που πίνω τον καφέ μου αργά γουλιά γουλιά το ηδύποτο της περισυλλογής Του καφενείου οι καρέκλες γύρω μου άδειασαν έτσι…
Ποίηση είναι να μεταβολίζεις τα πικρά σε γλυκά και το κώνειο σε ηδύποτο. Ποίηση είναι να αντέχεις όταν όλα συνηγορούν πως πέφτεις. Ποίηση είναι να μάχεσαι όταν οι άλλοι σε…
Ήταν κόκκινο το απόγευμα, σαν τα χείλη σου, κι η ρόγα σου αλμυρή στην ανάσα του Πουνέντε. Στο ημίφως δεν ξεχωρίζω πια καλά εκείνο το έντονο κόκκινο. Άφησες ανοιχτή την…
Εθνόσημο πέμπτο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ Τάχιστα, αλλά ψύχραιμα βγάζω τη μάσκα ύπνου (με την οποία βλέπω), βγάζω τις ωτοασπίδες (με τις οποίες ακούω), …
Θαμμένοι κάτω από τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας Πασχίζουμε να βγούμε στην επιφάνεια Το κενό γεμίζει από προβολές Εικόνες τυραννάνε νου και καρδιά. Όχι στοίβα σπασμένες εικόνες ποιητών Ολόφρεσκες και…
Ο Νάρκισσος οι εποχές εναλλάσσονται εξουθενωμένες η κιβωτός του Νώε αραγμένη στη στέπα μηρυκάζει το τέλος των δεινοσαύρων οι παγετώνες ιδρώνουν απορημένοι τα παγόβουνα πνίγονται στο θερμοκήπιο προελαύνει…
Όλη νύχτα κολυμπούσαν ο ένας κόντρα στον άλλο σ’ ένα πέλαγος από ιδρωμένα σεντόνια, κύματα πόθου τούς σήκωναν ψηλά και ύστερα τους βυθίζαν, εκείνοι κρατούσαν την ανάσα τους ‒ δύο…