ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ Έκλεισαν τα ταχυδρομεία, μου γύρισαν το γράμμα. Σου έγραφα πώς είδα σε όνειρο τα μαλλιά σου• μπλέχτηκαν στα κουμπιά του πουκαμίσου μου που άνοιξε για να κουρνιάσεις…
Ένα ψάρι με σημαία κολυμπούσε στ’ ανοικτά έχοντας και στην παρέα τα βαθιά μεσάνυχτα. Η σημαία ήταν γαλάζια με ολόλευκους αφρούς που ξεδίπλωναν ατλάζια και τρελούς αγάπανθους. Θα…
Μεταγωγή* Στο πορθμείο, παράτησε το βαλιτσάκι με τις αλλαξιές, τα γυάλινα γοβάκια και τις φουρκέτες της. Γυμνόποδη και κεκαρμένη , κουβάλησε το ετοιμοθάνατο σκυλί ως τον περίβολο…
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ I Φοράω καπέλο, το κατεβάζω χαμηλά· κουμπώνω μέχρι πάνω σακάκι και πουκάμισο, σφίγγω ζώνη και κορδόνια, βάζω κάλτσες – ποτέ τρύπιες·…
ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΑΓΑΛΜΑ ή ΤΕΧΝΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟ Τι να ‘θελε ο γλύπτης να βγάλει απ’ τα σπλάχνα της πέτρας με τη σμίλη του χρόνου; Λίγα φτερά μόνο λάξεψε κι εκείνες τις…
Μνήμη Κικῆς Δημουλᾶ Καθὼς κάνουμε τώρα ταμεῖο, —κλέβω τὸ ὕφος καὶ κάτι ἀπ’τὴν τόλμη τῆς Τέχνης σου— ἕνα μπὰρ βλέπω νά ᾿ χει γιὰ σένα ἡ ποίηση στήσει στὴ…
Σ' ΕΝΑ ΣΑΛΟΝΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ Μέσα απ’ τον ήχο που δίνουν οι σίγουρες φωνές αυτών που συζητούν,…
ΡΟΔΟ ΜΟΝΑΧΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ Ἀπὸ ψηλὰ ἡ λύπη γιὰ μέρες ρόδο ἑκατόφυλλο ἔραινε τὸν ἀέρα πυρακτωμένη σὲ διαστολὴ φάους Φεβρουαρίου στεφάνη πορφυρή. Μὰ γιὰ τὴ λύπη δὲν…
ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ Συνομιλώντας με τη Μαρία Βυθίζομαι Σε μια θάλασσα από λέξεις. Με μουσκεύουν ως τα βάθη μου. Το βρεγμένο χώμα απορροφά κάθε αδιέξοδο. Σπάω το χρόνο Σε χιλιάδες γυαλιστερά…
Στην κόψη του ουρανού και της γης Είχε μια σπίθα στο βλέμμα η Μαρία που οι άλλοι την έλεγαν τρέλα. Και μια έκφραση έντονη που την έκανε να…
ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ Συνομιλώντας με τη Μαρία Βυθίζομαι Σε μια θάλασσα από λέξεις. Με μουσκεύουν ως τα βάθη μου. Το βρεγμένο χώμα απορροφά κάθε αδιέξοδο. Σπάω το χρόνο Σε χιλιάδες γυαλιστερά…
Ο ΠΙΕΡΟΤΟΣ Με κουπιά ο πιερότος διασχίζει τη νύχτα φοράει λευκά τα δάχτυλα φέγγουν τρυπάν το σκοτάδι. Το φεγγάρι ασημένιο στόμα του λέει «μη ξοδέψεις άλλη ψυχή, άλλο γράμμα…
