Παναγιώτα Λάσκαρη: ένα ποίημα
ΣΠΙΤΙ ΣΕ ΝΟΣΤΟ Κι ὕστερα ἡ ἄνοιξη ποὺ κατασκήνωσε ἐντὸς μᾶς ἐνέπλησε κατοικητήριο φῶς … τοῦ Παναγιώτη Παλιὸ σκαρί. Ἕτοιμο, ὡς πρῶτα, γιὰ διάρκεια. Μὲ τὸ μπαλκόνι…
ΣΠΙΤΙ ΣΕ ΝΟΣΤΟ Κι ὕστερα ἡ ἄνοιξη ποὺ κατασκήνωσε ἐντὸς μᾶς ἐνέπλησε κατοικητήριο φῶς … τοῦ Παναγιώτη Παλιὸ σκαρί. Ἕτοιμο, ὡς πρῶτα, γιὰ διάρκεια. Μὲ τὸ μπαλκόνι…
“Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή η αποκριά” ( Μίλτος Σαχτούρης, Η Αποκριά) “Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι αποκριάτικο γεμάτο μίσος…” ( Μίλτος Σαχτούρης, Η Αποκριά) …
ΝΥΧΤΩΝΕΙ Νυχτώνει Ο χρόνος μοιάζει ακίνητος Κι όμως νυχτώνει Ή μήπως δεν ξημερώνει ποτέ; Νυχτώνει Το σκοτάδι απλώνεται Στα μάτια, στα χέρια Στις λέξεις που λιγοστεύουν Ακόμη και στις ανάσες…
ΟΙ ΑΕΙ ΠΕΝΘΟΥΝΤΕΣ Εμείς οι αεί πενθούντες για τον ευτελισμό των αισθημάτων τα κομμένα φτερά των Αγγέλων τη γυναίκα μιλούσε με τα μάτια και χάθηκε στο σκοτάδι. Εμείς…
ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ Κοντά στα σαράντα του, έκανε τον πρώτο απολογισμό. Είχε στο μεταξύ διαβάσει και κάτι βιβλία για τις σχέσεις παιδιών-γονέων και, ως μαθητευόμενος ποιητής που ήταν, έγραψε…
ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ - ΞΥΠΟΛΗΤΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ [1] Έκλαιγε κόβοντας ροδέλες το κρεμμύδι Κόκκινο της το πούλησαν Γονείς, σύζυγος και παιδιά Αψύ Να κοκκινίζει τους βολβούς…
Α-ΛΟΓΙΣΤΟΣ ΠΡΑΞΗ (για τον Άλκη) Μια δύσκολη και βουερή μέρα συνομολογείς έναν διπλό εσπρέσο με παρέα παίρνεις τα παιδιά μαζί -πέντε χρονών πού να τα αφήσεις; Τα αναστατωμένα…
ΣΥΝ ΤΩ ΧΡΟΝΩ Πειστική διδαχή αυτογνωσίας η αίσθηση του χρόνου, αβόλευτη κι ανυπεράσπιστη καταφυγή στις…
ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΝΗΜΗ Αυτός ο τόπος που φτιάχνει η μνήμη, άβατο αρχαίου ναού ερειπωμένου. Σαν σκόνη οι ψίθυροι αιωρούνται , σαν ήχος γνώριμος από το τότε, ο ήχος των…
ΤΙ ΕΙΠΕ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ Είναι τόσο θλιβερά στις πόλεις των ανθρώπων όταν φτάνω Το δακρυσμένο μάτι μου με του ταξιδευτή το βλέμμα το αποφασιστικό το κρίνει Στα…
ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ Ήρθε ένα περιστέρι στο μπαλκόνι μου Τόσο αθώο μου φάνηκε κι ωραίο που άπλωσα -αθώα κι εγώ- το χέρι ψίχουλο προσφέροντάς του εμπιστοσύνης «Όλο καλές προθέσεις είστε…