Loading...

 Όσιπ Μαντελστάμ Το επίγραμμα στον Στάλιν, απόδοση:  Λίζα Διονυσιάδου

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ Ζούμε, δίχως της χώρας τη μυρουδιά, Τα λόγια μας στα δέκα βήματα σβηστά, Και όπου φτάνουν τα λόγια μισά, Εκεί θυμούνται του Κρεμλίνου τον άξεστο απ’ τα [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Μερικές σκέψεις πάνω στην έννοια του καφκικού

Κάποιες ιστορίες, στην λογοτεχνία ή την ζωή, τις ονομάζουμε «καφκικές». Σύμφωνα με μια ανάλυση του Μίλαν Κούντερα, ο όρος αυτός, προσδιορισμένος μόνο και μόνο από τις εικόνες ενός μυθιστοριογράφου, εμφανίζεται [ … ]

Σεργκέι Γιεσένιν (1895 – 1925): Πρωτομαγιά – Απόδοση: Λίζα Διονυσιάδου

Πρωτομαγιά Υπάρχουν μουσική, στίχοι, χοροί, ψέμα και γαλιφιά… Ας με αποπαίρνουν για τις στροφές  –  Μέσα τους έχουν ανθρωπιά.   Είδα μια γιορτή, γιορτή του Μάη – κι έμεινα έκθαμβος. [ … ]

Ευγκένι Γιεφτουσένκο: Μοναξιά – Απόδοση: Λίζα Διονυσιάδου  

Τι ντροπή μοναχός σινεμά να πηγαίνεις δίχως φίλο, φιλενάδα, σύζυγο, οι παραστάσεις σύντομες με ατέλειωτη αναμονή.   Τι ντροπή-                     σε κλειστό πόλεμο νεύρων με σχόλια ειρωνικά στο φουαγιέ να [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Της Πανδημίας

Μάσκες,     φορεμένες πάνω σε άλλες                                        μάσκες, πασχίζουν να κρατήσουν την ανάσα.                                      Άνθρωποι,          περπατούν ρομποτικά,          σε δρόμους άγνωστους. Τρένα,           φορτωμένα ελπίδες,            στέκουν ακίνητα,                    [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Η Ανάσταση και η ζωή

Η Ανάσταση ήταν πάντα μια προσδοκία. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, υπήρξε ανάσταση εκ νεκρών, μετά από τριήμερη ταφή του Ιησού. Πήγαν οι γυναίκες να τον μυρώσουν, βρήκαν τον βράχο [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Ο Ντιμίτρι Λιχατσόφ για τη ζωή και τον θάνατο

Αυτές τις μέρες, όλοι μας αναγκαστικά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Δεν αναφέρομαι στην υποχρεωτική παραμονή μας στο σπίτι. Αυτή, για κάποιους είναι ακόμη και επιθυμητή. Κάποιων άλλων, ίσως [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Ένα ποίημα  

Της πανδημίας   Εκείνες τις τις μέρες, ένας παλιάτσος, φορώντας κορώνα, περιγελούσε το γένος των ανθρώπων. Τρένα νυχτερινά, μετέφεραν κοιμισμένους ταξιδιώτες σε άγνωστους προορισμούς,    

Λίζα Διονυσιάδου: Περιμένοντας τον θάνατο από ιό  

-Τι περιμένουμε στα σπίτια μας κλεισμένοι; Είναι ο κορονοϊός να φθάσει σήμερα στην πόρτα. -Γιατί στην έρημη βουλή μας τέτοια απραξία; Τι κάθονται οι βουλευτές και δεν νομοθετούνε; Γιατί ο [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Έρωτας άηχος  

Την άνοιξη εκείνη, έπιναν το κρασί νερωμένο                    (ενίοτε με πάγο), και τον έρωτα πασπαλισμένο         με λεκτικές φιοριτούρες. Πίσω από την πόρτα που έμοιαζε ανοιγμένη, δεν υπήρχε τίποτα                       [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Μερικές σκέψεις  για τον Σουπρεματισμό στην λογοτεχνία.  

         Αρχές του εικοστού αιώνα, εμφανίσθηκε στην Ρωσία ένα νέο κίνημα στην ζωγραφική, ο Σουπρεματισμός. Παράλληλα με τον Κονστρουκτιβισμό, λίγο μετά τον ιταλικό Φουτουρισμό. Βασικός εμπνευστής του [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Περί γραφής και άλλων αδυναμιών.  

«Πρόκειται να γίνεις Ντοστογιέφσκι»;  Η ερώτηση ήρθε απρόσμενα, έπεσε σαν παραγινωμένο φρούτο από το δέντρο  και μάλλον περίμενε απάντηση. (Υποθέτω πνευματώδη). Μου την υπέβαλε ένας ηλικιωμένος «άνθρωπος των γραμμάτων» (τα [ … ]