Το πέρασμα του ανέμου: πίστη, εξουσία και μνήμη Το μυθιστόρημα Ο άνεμος που σαρώνει της Selva Almada αποτελεί μια σπουδή πάνω στην απομόνωση, τον θρησκευτικό φανατισμό και τη σύγκρουση δύο…
Από την κοσμογονία του σώματος στη συνομιλία με την τέχνη: Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαρίας Λεβαντή, Η Περσεφόνη φορά ψηλό καπέλο (ΑΩ Εκδόσεις, 2024, ISBN: 978-618-5675-91-2), τιμήθηκε με το…
Πύρινη ανάδυση και εσωτερικό άνοιγμα Η ποιητική συλλογή της Εύας Σταματοπούλου Το αντικλείδι της ψυχής μου να γίνεις συγκροτείται ως μια ενιαία και πυκνή ποιητική σύνθεση, όπου ο έρωτας, η…
Ο χαρταετός έλαμπε, καρφωμένος στον ουρανό. Τα χρώματά του – κόκκινα, μπλε, κίτρινα, πράσινα, με κυρίαρχο το μωβ – έσμιγαν με το φως του ήλιου, ζωγραφίζοντας τον ουρανό σαν ουράνιο…
Σώματα, πόνος και αναμονή: Η ποιητική συλλογή Ο Χείμαρρος των Κέδρων του Θεοφάνη Λ. Παναγιωτόπουλου συνιστά μία ιδιαίτερα σημαντική και αναγνωρίσιμη προσθήκη στο τοπίο της πρόσφατης ελληνικής ποίησης. Η αξία…
Μια πορεία από τη σιωπή στη φωνή. Στο χώρο της υποταγμένης σιωπής στη διεκδίκηση μιας προσωπικής, ανυποχώρητης φωνής. Η πρώτη ποιητική συλλογή της Τζένης Παυλίδου, Εντός του προβλεπόμενου χώρου (Ενύπνιο, 2024),…
Σάτιρα και υπερρεαλισμός σε κοινωνικό καθρέφτη Υπάρχουν βιβλία που, μόλις τα ανοίξεις, σε παρασύρουν σ’ έναν κόσμο αλλόκοτο, ιδιότυπο, έναν κόσμο όπου το γνώριμο μεταμορφώνεται σε ξένο και το…
Άρρητες απώλειες και αθόρυβη επανεφεύρεση του εαυτού Η Σιωπή της Περσεφόνης του Θεοφάνη Παναγιωτόπουλου είναι ένα έργο υπαρξιακής έντασης και συμβολικής δύναμης, που αναπλάθει τον αρχαιοελληνικό μύθο της Περσεφόνης…
Η κόκκινη γραβάτα — Με προλαβαίνεις; Δεν με προλαβαίνεις, γιατρέ... Έλα, γιατρέ μου, γρήγορα! Η φωνή του γέρου Ανδρέα έτρεμε. Ήταν φόβος — όχι για τον θάνατο, αλλά για…
![Read more about the article Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου: «Φούλι διπλό»[i]](https://www.periou.gr/wp-content/uploads/2025/08/φουλι.jpg)
Ήταν κάποτε δυο φίλοι καρδιακοί, αχώριστοι από τόσο δα μικροί. Το καλοκαίρι, τα πόδια τους χάραζαν την άμμο σε θάλασσα άλλοτε γαλήνια κι άλλοτε κυματώδη, χτίζοντας κάθε πρωί πύργους στην…
Στο μουσείο έκλεισαν τα φώτα. Τρέχω να προλάβω. Η πόρτα κλείνει, ο φύλακας φεύγει. Πανικοβάλλομαι, ολόμονη σ’ ένα κρύο και σκοτεινό κτίριο που στέλνει σήματα από το παρελθόν. Μου απομένει…
Ταλαιπωρήθηκαν και οι δυο εκείνο το φθινόπωρο. Ο άμοιρος ο κόκορας περίμενε το τέλος του, δεμένος από το πόδι κάτω απ’ τη συκιά Κάθε μέρα, η δασκάλα που τον τάιζε…
