……………………………………………………………………………………………… Και ήταν την ώρα του ηλιοβασιλέματος, όπου έφτασαν στους πρόποδες του βουνού. Δεν υπήρχε σε εκείνον τον τόπο καμία ένδειξη ζωής –μήτε δείγμα νερού, μήτε ίχνος φυτού ή σκιά…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Oροσειρές η θάλασσα αστρική παλίρροια το άπειρο χωράει ακόμα σε μια ψυχή το μάτι…
ΤΡΙΑ ΜΙΚΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Μαζεύω δυο τρεις λέξεις σου εύφλεκτες τις κάνω ένα σωρό φυσώ ψυχή και με ένα σπίρτο τις ανάβω ζεσταίνεται ο χειμώνας ξεπαγώνει με…
Όπως ένα πετούμενο, κινείται κι ο ουρανός την γη κοιτάζει που δεν είναι πια η ίδια. Αναστατώνεται ο ουρανός καθώς μέσα του μπαίνουν όχι όσοι πεθαίνουνε, μα όσοι ανασαίνουν. Είναι…
Mέσα στη φθορά η Αναγέννηση. Mια καινούρια μέρα μας περιμένει. Κάθε μέρα γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Κάθε δοκιμασία και μια ευκαιρία για γαλήνη. Τη ζωή πολλοί εθυσίασαν Τη χαρά της δημιουργίας…
Φύλλα κίτρινα, ξερά. Λίγο πριν αποχαιρετίσουν τα κλαδιά, λίγο πριν γείρουν νεκρά στο χώμα, ζήτησαν-ως τελευταία επιθυμία τους- να δουν τον ήλιο, για μιαν, ακόμα, φορά. Η τελευταία τους επιθυμία…
ΠΡΙΝ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑ Έφυγαν όλοι. Αντίο στερνό, η κίτρινη φυλλωσιά στο παραθύρι, μου έμεινε μόνο αυτό του φθινοπώρου στο σπίτι η γύρη. Σαν κρύα βελόνα ακούμπησε η καλοκαιρία…
Τις λέξεις τις γδύνω από τα πέπλα τους κι ύστερα, γυμνές, τις απλώνω στο χαρτί Να μην κρύβουν τίποτα να λένε την αλήθεια Όπως κάνει το φεγγάρι όταν απλώνεται στα…
Η ελπίδα είναι λεπτή κι αόρατη σαν πετονιά. Αλλά είναι η μόνη μας επικοινωνία με το μπλε θαύμα. * Η όμορφη μοίρα των απορριμμάτων. Όταν πετιούνται, πετούν * Να βγάλω…
Σημείο 0. Ο κόσμος ήταν αγορασμένος. Γύρω του κούρνιαζαν νυσταγμένες οι οικογένειες. Ανακάτευαν μια φωτιά χαλασμένη. Με το ένα τους μάτι γυάλινο, τις ραγισμένες αγκαλιές στο τζάκι. Τα εξασθενημένα,…
Η ζωή της ποτέ δεν ήταν της μιας ματιάς, τής μιας ανάγνωσης, κάπου-κάπου την άφηνε να περνά κι από την άβυσσο, να βουτά στα τρίσβαθα με ψυχραιμία και να μένει…
Άκουσον άκουσον! Παρηγορώ εγώ Για την απώλεια! Εγώ που απ’ τα γεννοφάσκια μου Φοβόμουν μη σε χάσω Καθώς χρόνια μας χώριζαν σαράντα Χρόνια πολλά, ώστε να σ’ έχω πάντα Και…
