Κώστια Κοντολέων: Ο Χρόνος αμείλικτος στις ψευδαισθήσεις

Τα χέρια με τα καφετιά στίγματα, αδιάψευστη ταυτότητα προχωρημένης ηλικίας,απλώθηκαν διστακτικά ν’ αγγίξουν τα λευκά γουνάκια στο  παλτό του παιδιού.Ένιωθαν την ανάγκη να χωθούν ανάμεσα τους, να μείνουν εκεί και…

0 Comments

Κωνσταντίνος Βορβής: 2000

2000   Μονάχα εσύ θα μπορούσες να με καταλάβεις Αυτό που μας ενώνει, η γύμνια απέναντι στην δυσμορφία της αλήθειας Τα ιδανικά και οι ουτοπίες δεν μας συγκινούν τις χλευάζουμε…

0 Comments