Φάνης Κωστόπουλος: ΤΑ  ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Τα  παιδία παίζει. Αθήνα, τέλη δεκαετίας του ’40. Τις «ένδοξες» εκείνες μέρες ήμασταν τα κακά παιδιά του Δημοτικού Σχολείου. Απολυτήριο μας έδωσαν, στο τέλος της σχολικής χρονιάς, για να ηρεμήσει,…

0 Comments

Βάλτερ Πούχνερ: Το παιχνίδι ως αντίδοτο

Το παιχνίδι ανακουφίζει από την αδήριτη αναγκαστικότητα και το υπαρξιακό βάρος της πραγματικότητας, έχει την ελαφρύτητα της ελευθερίας (παρά τους κανόνες μπορεί να διακοπεί ανά πάσα στιγμή) αλλά και τη…

0 Comments

Βαγγέλης Μητράκος: Η μπελετσούκα

-Παππού, μπελετσούκα,  «διατάζαμε» τα εγγόνια. Κι ο παππούς, ο Γιάννης Κοντοές, από «χωρίον Κουρουνιού Καρύταινας, Γορτυνίας, Αρκαδίας», ξέχναγε όποια κούραση και έγνοια είχε και γονάτιζε. Κι εμείς πηγαίναμε από πίσω…

0 Comments

Κωνσταντίνος Μπούρας: Ο Οίκος των Χοίρων στη Φωλιά  (Επίκουρου 15, Ψυρρή)  

Το κατ’ οίκον θέατρο (παράπλευρη ωφέλεια της καραντίνας, αλλά όχι μόνον) είναι όπως το food delivery. Μόνο που έχει μακραίωνες ρίζες, χάρη σε εκείνους τους δαιμόνιους μίμους και μιμάδες, παντόμιμους…

0 Comments