Λάμπει η αγάπη Σ’ αγκαθωτό στεφάνι Κάθε σου Πάσχα     Πάλι και πάλι    Είναι παρών παντού  αλλά έχει από χρόνια πια σωπάσει  Μύστης κρυφής ελπίδας  και γνώστης ουράνιων…

Βαθιά στο δάσος βαθιά στο δάσος κυνηγοί και αγωγιάτες, πραματευτές του νου κυνηγούν, σκοτώνουν κι ύστερα εύθυμα τα σφάγια τους διαλαλούν. αμέσως ντύθηκες εσύ κόκκινου ουσάρου φορεσιά και το γουνάκι…