Γιάννης Κονδυλόπουλος: Για έναν χρόνο ακόμη…
Για έναν χρόνο ακόμη… Δε φορέσαν την αγάπη κατάσαρκα σαν χιτώνα του Νέσσου. Δεν ευλογήθηκαν όπως την πρώτη φορά που αγγίξαν της μητέρας το στήθος. Δε δίψασαν τη…
Για έναν χρόνο ακόμη… Δε φορέσαν την αγάπη κατάσαρκα σαν χιτώνα του Νέσσου. Δεν ευλογήθηκαν όπως την πρώτη φορά που αγγίξαν της μητέρας το στήθος. Δε δίψασαν τη…
Η Γέννηση Βγαίνω την νύχτα διψώντας Δεν έχω μάτια σχεδόν πουθενά Σέρνομαι με τις στρεβλωμένες ρίζες μου Πάνω απ’ το χώμα. Κρατάω άλιωτο Μόνο το ερωτικό μου στόμα με…
Υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται στο βίο μας με συγκεκριμένη αποστολή. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ξαδέρφη την Ζήνα. Δεν πιστεύω! Είμαι όμως πεπεισμένος, πως Κάποιος την έχει διορίσει στον τομέα…
Πεδίον του Άρεως όταν παγώνει το πεδίο του Άρεως παχιές αρκούδες πατάνε τα πόδια σου ευθύνονται για το αδιέξοδο της λεωφόρου και το καταχείμωνο Χίλτον σε δεκαπέντε λεπτά περνάς φευγαλέα…
Το τέλος του κόσμου θα ξεκινήσει ένα καλοκαίρι μόλις φτάσουνε οι πρώτες οι κοπέλες με τα μικρά στηθάκια και τα μακριά μπούτια, και τ’ αγόρια τα γαλανομάτικα, τα ξανθομάλλικα κι…
Ξεχάστηκα!. . . ΄Ωρα δώδεκα το μεσημέρι. . . Εδώ που πίνω τον καφέ μου αργά γουλιά γουλιά το ηδύποτο της περισυλλογής Του καφενείου οι καρέκλες γύρω μου άδειασαν έτσι…
Το πνεύμα που καθορίζει αυτήν την στιγμή του χρόνου αναπόφευκτα μαραζώνει – και, ολοκληρωτικά τεταμένο, ποθεί αυτόν τον μαρασμό. Ο μύθος και η πιθανότητα του μύθου διαλύονται: παραμένει μόνο ένα…
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ Ο φίλος του, ο Παύλος, λίγες μέρες πριν είχε αφήσει τα εγκόσμια. Δεν είχε προλάβει να ζήσει τα πρώτα χρόνια της σύνταξης, των γαλήνιων γηρατειών…
Ποίηση είναι να μεταβολίζεις τα πικρά σε γλυκά και το κώνειο σε ηδύποτο. Ποίηση είναι να αντέχεις όταν όλα συνηγορούν πως πέφτεις. Ποίηση είναι να μάχεσαι όταν οι άλλοι σε…
Είχε έρθει, λέει, μέσα στη νύχτα. Μ’ έναν ποδήρη, λευκό χιτώνα τυλιγμένος. Τα χέρια του άφαντα κι αυτά μέσα στον λευκό του χιτώνα. Τα πόδια του το ίδιο. Άγαλμα νόμιζες…
Ήταν κόκκινο το απόγευμα, σαν τα χείλη σου, κι η ρόγα σου αλμυρή στην ανάσα του Πουνέντε. Στο ημίφως δεν ξεχωρίζω πια καλά εκείνο το έντονο κόκκινο. Άφησες ανοιχτή την…
Εθνόσημο πέμπτο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ Τάχιστα, αλλά ψύχραιμα βγάζω τη μάσκα ύπνου (με την οποία βλέπω), βγάζω τις ωτοασπίδες (με τις οποίες ακούω), …