«…αφήνοντας πίσω της μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο λίκνισμα  που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς»   (Γ. Σεφέρης, « Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»).   -ω! πώς υψώνεται στον ήλιο το κορμί…