Loading...

Κατηγορία: Πρώτη Ύλη

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο ΧΧΧΙV

Έτρεχε το παιδί (σε αργή κίνηση) Και καθώς έτρεχε Σουρούπωνε, ξημέρωνε Έτρεχε   Μάκραιναν τα μαλλιά Τα νύχια του Πολλαπλασιάζονταν  τα κύτταρα (σε κίνηση ιλιγγιώδη) Έτρεχε Φύτρωναν φύλλα Έπεφταν φύλλα [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο ΧΧΧΙΙ

Έμοιαζες πολυτραυματίας, έβγαινες από ερείπια Ξανακρυβόσουν, αχ  Σε τρόμαξα; Ποιος από όλους είσαι απόψε; Πρόγονος; Ίσκιος; Εραστής κρυφός; Παιδί; Καταλαβαίνω, είσαι όλοι, όλη η Ιστορία Ντρέπεται για τον άνθρωπο, κρύβεται [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο ΧI

Αδειάζει το φεγγάρι, θερίζει Η ακονισμένη ημισέληνος Αρχίζει πάλι η διεύρυνση της νύχτας Σιωπηλά    Να μας συμπεριλάβει   Αδέλφια ορφανά, μόρια σκόνης αστρικής   Σε αποστάσεις αστρικές, κοιμήσου   [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο ΧΧXVII

 XXXVII   Ξημέρωμα στο νου σου, στο δωμάτιο Τινάζεται απ’ τον αόριστο της μνήμης το κοτσύφι Αστράφτει μαύρα στον στιγμιαίο ενεστώτα Σκίζει με συριγμό μεταξωτό τον συνεχή-   Αμέσως εμφανίζεται [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ ΧΧΧΙ

Ανέβαινε ουράνιο τόξο στη συνείδηση που έπεφτε σε ύπνωση Παίρναμε σχήμα σύννεφου πολύφορου Τι ευφορία Για δευτερόλεπτα ξανά Οι άνθρωποί μας όλοι σε ανάπαυση, ψυχών συστάδα Σε γραφικό, απλό Παράδεισο [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVIII

Δεν είχε πέρασμα, θα ήταν αδιέξοδο, μα προχωρούσα. Από τυφλό σημείο σε τυφλό σημείο άναβαν τα άστρα Αναγκασμένος ξαφνικά αυτόφωτος Απέχοντας από Θεό και άνθρωπο, μια πολυμορφική οδύνη Γραμμή έγραφα [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVII

Είμαι πολύ καιρό εδώ; Ή μόλις ήρθα; Κρύπτη, κουτί του Στρέντιγκερ ή σώμα; Άγνωστο περιβάλλον Αδιάγνωστο, αγνώριστο Τι στρίμωγμα, μόλις χωράω, κορεσμένος χρόνος Αυτά τα μπάζα ήταν τα εφόδια μου, [ … ]