Θερινό σινεμά Χτες πέρασα από το θερινό μας σινεμά. Σιδερένια ρολά τζαμαρία σπασμένη. Στον γκισέ κιτρινισμένα προγράμματα. Μια αφίσα στον τοίχο με σελοτέιπ. Ο τίτλος με μεγάλα γράμματα Καζαμπλάνκα˙…
Κατάσταση εξορίας Μιλάμε γλώσσες Που δεν είναι οι δικές μας. περιφερόμαστε χωρίς διαβατήρια χωρίς ταυτότητες. Γράφουμε απελπισμένα γράμματα που δεν τα στέλνουμε. Είμαστε παρείσακτοι, πλήθος δυστυχισμένοι που επιζήσαμε και…
Η ΑΕΡΟΣΥΝΟΔΟΣ Αναταράξεις στον αέρα οι ζώνες δεμένες οι σημαίες των ελπίδων σκισμένες ακριβώς σαν εκείνες της γης κι όλα σε σύγχυση κενού, παρά το δελτίο καιρού που ησυχάζει επιβάτες,…
Αφού δεν στάθηκα ικανός να κάνω λογικούς τους ανθρώπους προτίμησα να ζήσω ευτυχής μακριά τους Βολταίρος η σκιά μου, με ακολουθεί στις φτερούγες μου επάνω …
ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΗΣ ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ Ξυπόλυτοι με το λιτό πορτοκαλί ένδυμά τους τα ξακουστά Ανάκτορα με σεβασμό διασχίζουν, μέσα στο πλήθος χάνονται μα όμως ξεχωρίζουν δίπλα στις όχθες του Μεκόνγκ…
Γυναίκα από σίδερα. Δεν ήμουν πάντα σίδερα. Κάποτε ήμουν φωνή, φωνή γυναίκας που θυμόταν. Τώρα, σιωπή. Ο ήλιος δεν ανατέλλει πια. Είδα σώματα να αφήνουν πίσω…
Καθώς βημάτιζα, το αδιέξοδο στο βάθος του δρόμου πήγαινε ολοένα πιο πίσω. Γινόταν πάλι και πάλι μακρινό. Αριστερά και δεξιά καινούργια, χαμηλά σπίτια εμφανίζονταν. Όπως και στα προηγούμενα, οι κάτοικοι…
![Read more about the article Μιχάλης Κατσιγιάννης: Ούτως ή άλλως[1]](https://www.periou.gr/wp-content/uploads/2025/06/1b7f00a3621e8bcb87a8f69d18d2a7ad.jpg)
Εδώ, εκεί Παντού και πάντα Ήταν ο ποιητής Συχνά απαλός Αδιάθετος Απλός Είναι ο ποιητής. Στο όριο της διάλυσης Της εξακρίβωσης Στέκει στο σύνορο Ο ποιητής Με τρόπο τέτοιο…
Στον αδελφό μου που γεννήθηκε εκεί α. Τα βράδια του καλοκαιριού στην παραλία, όταν έχει φεγγάρι, αλλά και δίχως αυτό, ζευγαράκια ή φίλοι κάθονται κοιτάζοντας τη θάλασσα ή ξαπλώνουν…
Κατά ριπάς Σαν ό,τι πιο φυσικό Ξάφνου μίλησε για «οπλοβαστό» Τι είναι αυτό; Άφησα κάτω το μολύβι Ανασήκωσα το σκυμμένο στα αποδεικτικά κεφάλι μου Η συσχέτιση εγγράφων μπορούσε να περιμένει…
Νυκτερινό Βρεφικό Πρελούδιο Έχω συνηθίσει τις νύχτες να βυθίζομαι μέσα στον δικό μου ήσυχο κόσμο. Δεν βλέπω τηλεόραση. Κάθομαι στην πολυθρόνα, κλείνω τα μάτια και αφήνομαι σε όποιες σκέψεις προβάλει…
............................................................................................ Ετοιμάζονταν να ξεκινήσουν. Ήταν η πιο ζεστή μέρα, μέχρι στιγμής, υπολόγισε ο Τζίμμι ο πρεσβύτερος. Περίμεναν μόνο την Σάρον. —Τι ειν’ αυτό; είπε ο Τζίμμι ο πρεσβύτερος. -Χριστέ μου.…
