Γη, γη στριφογυρίζεις στο καρουζέλ σου προς τον αφανισμό μέχρι τις ρίζες σου κάνεις τους ωκεανούς σάλτσα παχιά σαπίζεις στις σπηλιές σου γίνεσαι αφοδευτήριο. Τα δέντρα σου καρέκλες παραμορφωμένες.…
ΠΙΣΤΙΣ [FIDES][1] Την ώρα κείνη που άλικη έσβηνε η μέρα κι έμοιαζε χρυσό το κυπαρίσσι, χρυσάφι καθαρό, είπε στο γιο της τον μικρούλη η μητέρα: είν’ εκεί πάνω κήπος…
IV Ο πληγωμένος χειρουργός ασκείται στο νυστέρι Που επίμονα το άρρωστο το μέρος ανακρίνει· Νιώθουμε στου θεραπευτή το ματωμένο χέρι Την αιχμηρή συμπόνια του, που μοναχά εκείνη Του θερμοδιαγράμματος…
Θ’ ανοίξω το παράθυρο Κράτησε πολύ η αγκαλιά μας. Αγαπηθήκαμε ώς το κόκαλο. Ακούω το τρίξιμο των οστών, βλέπω τους δυο σκελετούς μας. Τώρα περιμένω να φύγεις ώσπου…
Στην άκρη στήλη άλατος Έρχομαι κάθε μέρα για να σε δω να περνάς βαποράκι μαγεμένο πάντα μακριά… Δυο ξανθοί καπετάνιοι είναι τα μάτια σου΄ Το στόμα σου ένα μικρό…
ΔΕΝ ΜΕΝΩ ΠΟΛΥ Δεν μένω πολύ για να κρατήσετε από μένα μια ευχάριστη εικόνα, για να μη χαθεί καμία λέξη που ειπώθηκε, για να μην έχετε τη δυνατότητα να βρείτε…
ΖΩΕΣ ΠΟΙΗΤΩΝ Στην ποίηση δεν υπάρχει αίσιο τέλος. Οι ποιητές καταλήγουν ζώντας την τρέλα τους. Και διαμελίζονται όπως τα βοοειδή (συνέβη με το Δαρίο[1]). Ή ευχαρίστως τους λιθοβολούν και…
ΠΟΙΗΜΑ 14 Παίζεις με το φως όλου του κόσμου κάθε μέρα, αέρινη επισκέπτρια φτάνεις στα άνθη και τα νερά, είσαι πιο πολύ από αυτό το λευκό κεφαλάκι που κάθε μέρα…
Ένας Ιρλανδός Πιλότος Προβλέπει το Θάνατό του Ότι το πεπρωμένο μου θα συναντήσω είναι γνωστό Κάπου στα σύννεφα ψηλά στον ουρανό. Αυτούς που πολεμώ δεν τους μισώ, Αυτούς που φρουρώ…
Ένα τερατώδες αλλά υγρό λουλούδι μπλέκεται στα πνευμόνια μου, πλέκεται στην καρδιά μου έρπει ως το λαιμό μου και σαν χταπόδι βυζαίνει τη γλώσσα μου. Το φύτεψες χαρούμενα πέρσι το…
1. Με τα καρώ, πολύχρωμα σαρόνγκς τους τυλιγμένες χαριτωμένες φαίνονταν καθώς επερπατούσαν. Απ' τις σχισμές πόδια λευκά διέκρινε η ματιά μια γλύκα αφήνοντας σ' αυτούς που αθώα τα κοιτούσαν. 2.…
ΕΛΙΕΣ Ο δρόμος τραβά στα γκρεμνά, εκεί που γονατίζει το χορτάρι και φαντάσματα από άγρια ελιά, τα κέρατά τους ακουμπισμένα στις πέτρες, παγωμένα σαν κοπάδι ελαφιών. Παράξενο πως ζω ακόμα,…
