Πηνελόπη Παπαϊωάνου: Χρήστος Αντωνίου, «Είχε τα μάτια της Σαλώμης. Πάλι για τον Σεφέρη»

Μια φορά και έναν καιρό, δεύτερο φοιτητικό έτος, διάβαζα το μυθιστόρημα «Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη»του Γιώργου Σεφέρη με πεισματική προσπάθεια να το καταλάβω, επειδή ήταν και δώρο της πιο ελλόγιμης…

0 Comments

Παυλίνα Παμπούδη: Η γάτα – ο Λεπτουργός απ’ τη μεριά της χαμένης γάτας.

(...) Η γάτα   (Στο σημείο αυτό, μια γάτα μαύρη κι άσπρη φαίνεται να ’ρχεται απ’ το μαύρο. Διασχίζει αφηρημένα, ήσυχα, τον παρελθόντα χώρο. Ο λεπτουργός την νιώθει και ταράζεται.…

0 Comments

Λένα Χ. Δημητριάδου: Εγώ κι η γάτα μου

Ένα κορίτσι τρέχει. Αφήνει πίσω της ξανθά μαλλιά να ανεμίζουν και μια λουλουδένια φούστα να φουσκώνει σαν αερόστατο. Τα τελευταία της βήματα πνίγονται στον ήχο των τζιτζικιών. Τα κουζινικά χτυπιούνται…

0 Comments

Παυλίνα Παμπούδη: Ο Οδυσσέας Ελύτης, ένα αγόρι και μια γάτα

ΕΛΥΤΗΣ  (2/11/1911-18/3/1996) «Καλησπέρα» τραύλισα με φωνή εντόμου. «Μοιάζεις με τον Ρεμπώ» μου είπε με ολύμπιο χαμόγελο και μου έδωσε το χέρι. Ένιωσα να κοκκινίζω κολακευμένη, το ανόητο ον. Ώστε συνέκρινε…

1 Comment

ΧΡ. Δ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ: Κυρίως,για «…Τα μάτια της Σαλώμης»

Θα ήθελα να γράψω λίγα λόγια για τις γάτες στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη: πληροφορίες, δηλαδή, σχόλια και παραθέματα, που θα δώσουν μιαν  ενημέρωση αναφορικά με το θέμα. Οι πρώτες…

0 Comments