Φωτεινή Κονταργύρη: Γκαραντί
Γκαραντί «Να κρατάς πάντοτε σημειώσεις» -μου ʾχε πει πέρυσι ο Γρηγόρης- για όσα έχεις κατά νου να κάνεις». Τον άκουσα κανα δυο φορές από τότε και πράγματι είχε αποτέλεσμα: Ό,τι…
Γκαραντί «Να κρατάς πάντοτε σημειώσεις» -μου ʾχε πει πέρυσι ο Γρηγόρης- για όσα έχεις κατά νου να κάνεις». Τον άκουσα κανα δυο φορές από τότε και πράγματι είχε αποτέλεσμα: Ό,τι…
Ανάκεια Καταμεσήμερο τραβάω τις βαριές κουρτίνες Θέλω στην ιερότητα του σκοταδιού να σε μεταλάβω Ματόκλαδα βαριά, κουρασμένος λύκος Στο καφενείο ψιλοβρέχει την φωνή του Καζαντζίδη Η Άννα πίσω από τον…
Αίμα στις γαρδένιες Όταν οι πολιτοφύλακες έφθασαν στο αγροτόσπιτο της μάνας Ρόσα, ήταν κιόλας μια εβδομάδα που ο Πεδρίλιο ήταν στο κρεβάτι στο κακό του χάλι από πόνο και θυμό.…
Η μάχη της Χαιρώνειας ⸺ Φίλιππος και Δημάδης Σχ. 1 Με το ξημέρωμα, αφού οι στρατιωτικές δυνάμεις παρατάχθηκαν για τη μάχη, ο βασιλιάς τοποθέτησε στη μία από τις δύο πτέρυγες…
Άγνωστη διεύθυνση Αφιερωμένο σε όσους περίμεναν κάποιον να γυρίσει από κάποιο μέτωπο πολέμου και δεν γύρισε. Το βράδυ αυτό, ενώ έξω ο αέρας φυσάει, ο μικρός Ζακ…
Στο κατώφλι Με ένα πόδι ήδη στο κενό το μάτι χάνεται στην άπλα με ένα βήμα το σπίτι φεύγει και ο χρόνος αποκτά φτερά εισπνέω αέρα το παρελθόν και…
ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΑ Ξυπόλητα πρωινά, μέρες γυμνές και χρόνοι δικασμένοι, ασπούδαστα χορικά και κομμοί μιας τραγωδίας ελέους, σε μια κρυφή χορεία ενοχών μ’ ανέστιες ευθύνες. Κι εμείς αγύρτες των ηθών…
Και όμως ξαφνικά συχνά μου έρχεται στο νου εδώ στην όμορφη Πατάγια * μεσ ' στη φρενίτιδα της…
στην Anne Kelly που είναι πάντα εδώ το παλιό κέλτικο τραγούδι ω ω ω... σαν τζίνι από το μπουκάλι ξεπηδάει με άρπες φλάουτα βιολιά και κονσερτίνες για έναν…
Κυρία Καλλιόπη Στην Ιωάννα Κοιτάει κάτω και μου λέει ντροπαλά «καλέ τι σου κάναμε και δε μας μιλάς; Κι εγώ βγαίνω τα βράδια και τους ρίχνω» και φεύγει. Είναι…
Στην πλαζ Κι ο χρόνος γλύπτης του χρόνου παράφορος Οδυσσέας Ελύτης, Η Μαρίνα των βράχων «Προσανατολισμοί», 1941 Σώματα ατάκτως στην άμμο ερριμμένα Πεταμένα λεφτά στην ομορφιά. Τι βλέπουν άραγε…
Μὲ σχισμένο τὸ τζὶν ἡ καλλίκνημος βουτᾶ τὸ πατουσάκι στὴ θάλασσα ποὺ ἀφρογελᾶ πασπαλίζοντας ἁλισάχνη τὴν κόμη της, καὶ πέρα ἀπ’ τὸν καιρὸ βοοῦν ἀκόμη τὰ ἑφτὰ γένη τῶν Ἀβάρων…