Τίνα Κωνσταντάτου: Να θυμηθώ να μην ξεχάσω
Πριν από λίγες μέρες μπήκα σ’ ένα βιβλιοπωλείο. Μια φίλη μου είχε εκείνη τη μέρα τα γενέθλιά της κι έψαχνα να βρω ένα βιβλίο με φρεσκο-χωρισμένες για να της το…
Πριν από λίγες μέρες μπήκα σ’ ένα βιβλιοπωλείο. Μια φίλη μου είχε εκείνη τη μέρα τα γενέθλιά της κι έψαχνα να βρω ένα βιβλίο με φρεσκο-χωρισμένες για να της το…
Τα χέρια με τα καφετιά στίγματα, αδιάψευστη ταυτότητα προχωρημένης ηλικίας,απλώθηκαν διστακτικά ν’ αγγίξουν τα λευκά γουνάκια στο παλτό του παιδιού.Ένιωθαν την ανάγκη να χωθούν ανάμεσα τους, να μείνουν εκεί και…
Γυναίκα Την δικιά μου Γυναίκα δεν την έφερε το φως της αυγής, ούτε το γλυκό απόβραδο. Δεν την έφερε καν μήτρα γυναίκας καρπερής Μέσα μου γεννήθηκε. Σιγά σιγά. Η κάθε…
Ένα έργο για την κλιμακτήριο, την κατάθλιψη, τον αλκοολισμό, το άγχος τού περάσματος κάθε χρονικής έννοιας, για την αιώνια νεότητα, για το σεξ (που ενίοτε συγχέεται με τον έρωτα ή…
Μη με κατηγορείτε ΕΣ. ΚΡΕΒΑΤΟΚΑΜΑΡΑ. ΠΡΩΙ Το καναρίνι κελαηδά∙ το χαϊδεύεις το φροντίζεις σφυρίζετε μαζί ενώ κλωτσάς τη γάτα στα πόδια μου κι ύστερα φεύγεις. Πλησιάζω το κλουβί. …
Ένα πρασινωπό θαμπό φεγγαρόφωτο πλημμύριζε το δωμάτιο. Η γυναίκα του λοχαγού κοιμόταν όπως την είχε αφήσει ο άντρας της. Τα απαλά της μαλλιά ήταν λυτά, απλωμένα πάνω στο μαξιλάρι, και…
Κανείς δεν ρώτησε, ποτέ, πώς ένιωθε εκείνη. Αν θυμόταν, αν φοβόταν, αν ένιωσε ή αν πόθησε κάτι αν αλήθεια ήθελε εξόριστη ν’ απηχεί τον κεραυνό κλειστή σαν στρείδι κι ανοικτή…
Για τη Gwen Harwood Κάθε χρονιά, χρόνια τώρα Πάνω στο πρόσωπο του πιθήκου Μια μάσκα πιθήκου Basho “Τι τον θέλετε τον ποιητή; Να σώσει την Πόλη, βέβαια.” Αριστοφάνης “Βλέπεις αυτές…
ΣΥΓΧΡΩΤΙΖΟΜΕΝΗ ΜΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ Είχα κουραστεί να είμαι γυναίκα, μ' είχαν κουράσει τα κουταλάκια και τα βαζάκια, μ' είχαν κουράσει το στόμα και τα στήθη μου, μ' είχαν κουράσει τα…
Βλέποντας εικόνες Λιγνή, κλαράκι. Με ατίθασο κατσαρό και μάτι ανήσυχο. Με περίμενε κάθε Ιούνιο στο νησί, να συνεχίσουμε τα μυστικά μας από κει που τα αφήσαμε το περασμένο καλοκαίρι. Πήγαινε…
Φοβάμαι. Φοβάμαι πάρα πολύ. Μ’ έχουν κλείσει σ’ ένα δωμάτιο όπου η υγρασία τρέχει νερό στους τοίχους. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράθυρο, ούτε καν ένας μικρός φεγγίτης. Δεσπόζει μια βαριά,…
΄ΑΛΕΞΙΣ.2 Αθήναιος Δειπνοσοφιστῶν Β,36f Σε τίποτε η φύση τού ανθρώπου με το κρασί δεν μοιάζει. Γιατί άμα γεράσει ο άνθρωπος,…