Κωστής Ζ. Καπελώνης: Μικρό Όνειρο για το Θέατρο 1

Λέει ο Μάνος Χατζιδάκις: «Όταν δεν έχουμε κάτι σοβαρό να προσθέσουμε, γιατί να υπάρχουμε;» Ακολουθούν σημειώσεις, που προκλήθηκαν από διάφορα περιστατικά της θεατρικής διδασκαλίας. Προορίζονται για ένα βιβλίο ποίησης με…

1 Comment

Μαργαρίτα Αδαμοπούλου: ένα πεζοποίημα

Κάθε φυσιολογική οικογένεια   Κάθε φυσιολογική οικογένεια είναι ένας θίασος. Πίσω από την βαριά κουρτίνα της εξώπορτας, που προστατεύει τα ανείπωτα, τα βαθιά οικογενειακά, τα άκρως εμπιστευτικά, αφήνουμε τα χαμόγελα…

0 Comments

Μάργκαρετ Άτγουντ. Τρία ποιήματα. Μτφρ. Έφη Φρυδά

Η στιγμή Η στιγμή όπου, έπειτα από πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς κι ένα μακρύ ταξίδι στέκεις στη μέση του δικού σου δωματίου, σπιτιού, μισού ακρ, τετραγωνικού μιλίου, νησιού, χώρας, και…

0 Comments

Κωστής Ζ. Καπελώνης: ΜΕ ΠΑΘΟΣ

Τέχνη Εισαγωγής και Αντιγραφής   Πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν, με τον Νίκο Αλεξίου και άλλους επτά φίλους, αποτολμήσαμε το “Θ ΟΠΩΣ ΘΕΑΤΡΟ”, έλεγα σε ένα κείμενο που επιχειρούσε να οριοθετήσει…

0 Comments