Και τι να κάνεις, δόλιε ποιητή, τώρα που τα δελφίνια καλπάζουν και τα θηρία κολυμπούν. Το σώμα σου, ασπαίροντα σπαράγματα, το φασματοσκοπούν και το εκδίδουν. Κι εσύ, φαρμάκι κι ωνητή…
Καλλίκομη, απαστράπτουσα, χωρίς σαρδάμ, η τηλεστάρ ανακοίνωνε τα δολοφονημένα κοριτσάκια της πολιτείας που βομβαρδίστηκε. Τιμητικότατη, λυσιτελής και ηθική η στράτευση με την πλευρά των κερδισμένων, διαβεβαίωνε ο πανεπιστημιακός αναλυτής.…
Συνέχεια, σωματοποιείς τις αιωρήσεις των μικροσκοπικών εξωτικών πτηνών που μόλις αποφυλακίστηκαν. Άστεγα κι αυτοδίδακτα, άφοβα, οψιμαθή, αναζητούν κατάλυμα. Άγνοια κινδύνου, θράσος αμαθείας, να προκαλούν ιέρακες και γύπες, να γεύονται…
Την άσπιλη λευκότητα στα πρόσωπα και τα μαλλιά, πόσο την θαύμασες. Δεν υποπτεύθηκες τους ρόδακες και τα ψιμύθια, τις χρωστικές στις παρειές, στα βλέφαρα, που ξέπλυναν τα δακρυσμένα χρόνια. …
Μπήκε και βγήκε στη φθινοπωρινή θάλασσα του νησιού, πολλές φορές, ασθμαίνοντας. Πατώντας στα ρηχά, κάθε φορά έβγαζε, με κόπο, ένα πολύ μεγάλο βότσαλο, το καμάρωνε και το ακουμπούσε με τρυφερότητα…
Το κλαρί Στη λίγωση του φεγγαριού, έκοψε το κλωνάρι και το περίμενε. Έφτιαξε νεραϊδοραβδί με ξόρκια και ψαλμούς. Στην άκρη του έδεσε το σεντονάκι του λίκνου της, μήπως…
Σαράντα μέρες υετοί και μια χρονιά ταξίδι. Κάποτε πια, τελειώνει το κακό. Σφήνωσα στο βουνό, άδεια και κορεσμένη απ΄τη συνύπαρξη των ζωντανών. Kατάκοπα, τα μέλη μου να πέφτουν καταγής και…
Πριν τα ξημερώματα εκείνης της Κυριακής, έγιναν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Ιράν. Όμως, στο ισόγειο της Σορβόννης, στο αμφιθέατρο Ρισελιέ, το Συνέδριο συνεχιζόταν κανονικά με την πολύωρη καταληκτική συνεδρίαση της…
Το μάθημα της Ιστορίας Την Ιστορία την ξαναέγραφες για τα παιδιά που όλο βυθίζονταν στα κινητά τους. Πιο ρόδινη, μη φοβηθούν, συντομευμένη κι έγχρωμη, να μη βαριούνται. Την εικονογραφούσες…
Ο τέττιγας και το μυρμήγκι Αποστήθιζαν τραγούδια της δουλειάς με ρυθμισμένους χτύπους, ή κι εμβατήρια. Τον επιστράτευσαν, βάρδο της επανάστασης, ήρωα της εργασίας, για να τους εμψυχώσει…
-Δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε όλα, μαμά, είπε η Αλίνα στην κυρία Κασσάνδρα. –«Αυτή η τσαγιέρα δεν μας χρειάζεται, θα την βάλω στην κούτα που γράφει “Για να χαριστούν”. Αλλά…
