Νικόλαος Παπαδογιαννάκης: Τὸ ρόδο τοῦ Ἰσπαχάν

Τὸ ρόδο τοῦ Ἰσπαχάν, τὸ ἐράσμιο, ἀνθίζει κάθε ἄνοιξη μυθικὰ ἑκατοντάφυλλο, ἀνύποπτο γιὰ τὴν δεκάτη τετάρτη Νισάν, γιὰ τὴν ὥρα τοῦ Χαμέτς, καὶ τὴν θυσία τοῦ Ἀμνοῦ μὲ τὰ σκοῦρα…

0 Comments

Νίκος Παπαδογιαννάκης: Εωθινόν

Ἑωθινόν ΄΄Τὴν σὴν δοξάζουσι Κοίμησιν ἐξουσίαι, θρόνοι, ἀρχαί, κυριότητες...΄΄ σήκωσαν χορὸ τὰ πουλιά ὄρθρου βαθέος μὲ τριημιτόνια καὶ κεντήματα καὶ φθορές, ἀνάμεσα στῶν φύλλων τῆς συκιᾶς τὸ μυστικὸ καταφύγιο, ἐκεῖ…

0 Comments

Νίκος Παπαδογιαννάκης: Νόστος άνοστος

Nόστος ἄνοστος Τελικὰ ἡ μέρα τοῦ νόστου ἦταν χωρὶς διάνθους ἐρυθροὺς καὶ ζουμεροὺς διόσπυρους καὶ στεφάνια μύρτου κσι νάρδον και ἔλαιον ἴρινον -ποῦ οἱ μέρες ἐκεῖνες στὸ πέλαγος καὶ τὰ…

0 Comments

Νίκος Παπαδογιαννάκης: δυο ποιήματα

Πρίαμος Βουλιάζει τὸ Ἴλιον μέσ’ στὴ νύχτα, στὸ Σκαμάνδριον πεδίον, καὶ ξάγρυπνος ἐγὼ γυρνῶ στὸ στρῶμα. Ψηλὰ, στὰ κυπαρίσσια, σκούζουν οἱ γλαῦκες, δὲν λένε νὰ σωπάσουν -κάνουν πώς τὰ ξέρουν…

0 Comments